"ΟΙ ΠΕΛΑΣΓΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ"
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΩΛΕΣΑΚΗ
"ΕΛΛΑΔΑ ,Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ"

Στο πρώτο επεισόδιο, η έκρηξη των αποικιών από τους Κρήτες Μινωϊτες ,Μυκηναίους και Πελασγούς, ο Δημ Μανωλεσάκης ταξιδεύει στην Μεγάλη Ελλάδα της Ιταλίας και καταγράφει την αγάπη των Ιταλών για τον Ελληνικό πολιτισμό
καθώς και τις αποικίες των Πελασγών ,την Ίδρυση της Ρώμης κ.τ.λ.
Ο κ. Μανωλεσάκης εδώ και τριάντα χρόνια γυρίζει τις πιο απίθανες γωνιές του πλανήτη καταγράφοντας άγνωστους Ελληνογενείς και Ελληνόφωνους με προέλευση από την αρχαιότητα εως τα χρόνια της τουρκοκρατίας, που βρίσκονται σε χώρες της Μεσογείου, Ασίας, και Νοτίου Αμερικής.

ΜΕΡΟΣ "ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ, ΟΙ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ"
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΩΛΕΣΑΚΗ
"ΕΛΛΑΔΑ ,Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ"

Στο δεύτερο επεισόδιο, ο Δημ Μανωλεσάκης ταξιδεύει στην Ισπανία και την Αρχαία Ελληνική πόλη και Αποικία των Πελασγών ,Ηλίκη, καταγράφει την αγάπη των Ισπανών για τον Ελληνικό πολιτισμό καθώς και τις εκδηλώσεις των κατοίκων της σημερινής Ηλίκης,κάθε καλοκαίρι για να τιμήσουν τους Έλληνες προγόνους τους.

Τους «Ποπλαδόρες Γκριέγος» (Απόγονοους αρχαίων Ελλήνων στης Ισπανίας) τους εντόπισε και κατέγραψε ο Δημήτρης Μανωλεσάκης το 1986 εντόπισε στα παράλια του Αλικάντε, στην πόλη Ελτσε. Πρόκειται για μειονότητα κατοίκων που πιστεύουν στην αρχαιοελληνική παράδοση.

Ο κ. Μανωλεσάκης εδώ και τριάντα χρόνια γυρίζει τις πιο απίθανες γωνιές του πλανήτη καταγράφοντας άγνωστους Ελληνογενείς και Ελληνόφωνους με προέλευση από την αρχαιότητα εως τα χρόνια της τουρκοκρατίας, που βρίσκονται σε χώρες της Μεσογείου, Ασίας, και Νοτίου Αμερικής.

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (γ')

"ΟΙ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΛΙΒΥΗ"
ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΩΛΕΣΑΚΗ
"ΕΛΛΑΔΑ ,Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ"

Στο τρίτο επεισόδιο, ο Δημ Μανωλεσάκης ταξιδεύει στην Λιβύη και τις Αρχαίες Ελληνικές πόλεις και Αποικίες των Ελλήνων Κυρήνη και Απολλωνία.
Ξεδιπλώνει την αλήθεια της ιστορίας του αποικισμού των Ελλήνων στην Ήπειρο και στα παράλια της Αφρικής.

http://veevr.com/videos/AplyjTsQf

 

ΟΙ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑ "
ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΩΛΕΣΑΚΗ
"ΕΛΛΑΔΑ ,Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ"

Στο τέταρτο επεισόδιο, ο Δημ Μανωλεσάκης ταξιδεύει στην Θρυλική Παλμύρα την Συρία και την Μεσοποταμία και ανακαλύπτει τα ίχνη του πολιτισμού των Ελλήνων.

 

 

πέμπτο επεισόδιο, ο Δημ Μανωλεσάκης ταξιδεύει στην Συρία και το χωριό των Ελληνοφώνων ελλήνων κρητικών.Οι πρόγονοι αυτών των Έλλήνων Κρητικών ,που ζούν τώρα στη Συρία,είχαν εξοριστεί και εκδιωχθεί από την Κρήτη επί τουρκοκρατίας.
Ο κ. Μανωλεσάκης εδώ και τριάντα χρόνια γυρίζει τις πιο απίθανες γωνιές του πλανήτη καταγράφοντας άγνωστους Ελληνογενείς και Ελληνόφωνους με προέλευση από την αρχαιότητα εως τα χρόνια της τουρκοκρατίας, που βρίσκονται σε χώρες της Μεσογείου, Ασίας, και Νοτίου Αμερικής.

Το χωριό Χαμιδιέ (στα σύνορα Συρίας και Λιβάνου) δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα κατόπιν εντολής του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ, ο οποίος για άγνωστους λόγους έστειλε εκεί Ελληνες από την Κρήτη, οι οποίοι μέχρι σήμερα διατηρούν της κρητική διάλεκτο και χρησιμοποιούν τις μαντινάδες.

"Ο ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΙΛΗΣΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΩΣ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ "
ΤΟ ΕΚΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΩΝ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΝΩΛΕΣΑΚΗ

Στο έκτο επεισόδιο, ο Δημ Μανωλεσάκης μας ταξιδεύει στην Μικρά Ασία τον Εύξεινο Πόντο και την Ιρλανδία , ακολουθώντας τα ίχνη του μεγαλύτερου αποικισμού που γνώρισε ποτέ η Ανθρωπότητα στον αρχαίο κόσμο, αυτή των Ελλήνων από την πόλη της Μιλήτου.

Ετικέτες: ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ, ΑΡΧΑΙΩΝ, ΕΛΛΗΝΩΝ, ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ

Προβολές: 2263

Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

ΟΙ ΑΪΝΟΥ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;

Πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες, ανάμεσα τους και ο καθηγητής ανθρωπολογίας του πανεπιστημίου του Phoenix o Dr. Thomas S. Anderson υποστηρίζουνε ότι οι Ίωνες κατέφτασαν στην Ιαπωνία το 7000 π.Χ.
και χρησιμοποιήσανε το νησί Χοκάιντο για ορμητήριο του αποικισμού της Αμερικής, που πρέπει να έγινε γύρω στο 6500 π.Χ. Κατα την διάρκεια του ταξιδιού τους, πρέπει να φτάσανε στο νησιωτικό σύμπλεγμα των νησιών Χαβάη.

Για αυτό έχουνε μείνει εκεί και διάφορες ελληνικές λέξεις όπως Αέτο, που στα χαβανέζικα σημάινει ΑΕΤΟΣ. Οι τότε Ίωνες πρέπει να χωριστήκανε σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα κατευθύνθηκε προς βορρά. Αυτοί ήτανε οι Ίωνες Βάκχιοι, ενώ η δέυτερη ομάδα κατευθύνθηκε προς νότο, αυτοί ονομαζότανε Ίωνες Εκάτιοι. 


Οι Ίωνες Βάκχιοι μετονομάστηκανε σε Ιοναβάκχιο, που αργότερα με γλωσσολογικές παραφράσεις γίνανε οι σημερινοί Ναβάχο, ο πιο πολιτισμένος λαός Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής. Αυτοί δώσανε στις σημερινές ΗΠΑ διάφορα τοπωνύμια όπως το ποτάμι ΠΟΤΑΜΟΚ, που προέρχεται απο την ελληνική λέξη ΠΟΤΑΜΟΣ. Αντίθετα οι Ίωνες Εκάτιοι, μετονομαστήκανε με το πέρασμα των αιώνων σε Ίνκατεις, που με τη γλωσσολογική εξέλιξη γίνανε αργότερα οι Ίνκας, ο πιο πολιτισμένος λαός την Ν. Αμερικής.


Οι πρόγονοι των Ίνκας είχανε ιδρύσει πολλές πόλεις όπως και την πόλη Τιτουάνκο, που κανείς επιστήμονας μέχρι σήμερα δεν μπορεί να εξηγήσει το πως εξαφανίστηκαν οι κάτοικοί της. Ο διακεκριμένος παλαιοντολόγος και αεροναυπηγός καθηγητής του πανεπιστημιού του Michigan o Dr. Hugo Weaving, μπόρεσε τελευταία να αποκωδικοποιήσει την γραφή των κατοίκων εκέινης της μυστηριώδους πόλης και κατεληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μία ελληνική διάλεκτο, όπως οι Αιολικές διάλεκτοι των κατοίκων της Θεσσαλίας και της Μυτιλήνης.


Τι γίνεται τώρα; Ο κααθηγητής ιστορίας του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης Dr. Don Davis εξηγεί ότι οι κάτοικοι της πόλης Τιτουάνκο εξαφανίστηκαν χωρίς να υπάρχουνε στην πόλη τα ίχνη κάποιας φυσικής καταστροφής, επιδμίας ή πολέμου, γιατί οι κάτοικοι είχανε τόσο ανεπτυγμένο πολιτισμός, που μπορέσανε να αποικίσουνε το διάστημα. Κι έτσι εξαφανίστηκε εκείνος ο μυστηριώδης πολιτισμός των Άνδεων σε μία νύχτα. 



Έλληνες στην Ινδία. Μία άγνωστη πτυχή της ιστορίας


Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ , Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΑΙ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ
Η σημαντικότερη και πλέον καθοριστικής σημασίας ιστορικά μεμαρτυρημένη εισβολή και εγκατάσταση πελασγικών φύλων της Βαλκανικής στην Ινδία,είναι αυτή του Μ.Αλεξάνδρου και των επιγόνων του,που βασίλεψαν επί 300 χρόνια στις Ινδίες και σφράγισαν ανεξίτηλα τον υπάρχοντα τότε ινδικό πολιτισμό,με στοιχεία που μέχρι σήμερα παραμένουν ορατά


Ο Αρριανός που περιέγραψε τα των εκστρατειών του Μ. Αλεξάνδρου στο έργο του “Αλεξάνδρου Ανάβασις”, στο πέμπτο βιβλίο του έργου αυτού, αναφέρει ότι όταν ο Αλέξανδρος έφτασε στον Ινδό ποταμό, υπήρχε εκεί μιά πόλη που ονομαζόταν Νύσα* .

. (*) Η Νύσα τοποθετείται ανατολικά της πρωτεύουσας του Αφγανιστάν Καμπούλ, στα σύνορα με το Πακιστάν)

Μια αντιπροσωπεία Νυσσαίων με επικεφαλής τον σοφό Άκουφι,επισκέφτηκε στον Αλέξανδρο και τον παρακάλεσε να αφήσει ελεύθερη την πόλη, γιατί την έχτισε ο Διόνυσος όταν ήταν να επστρέψει στην Ελληνική θάλασσα, σε ανάμνηση της εκστρατείας του. Εκεί εγκατέστησε τους απόμαχους στρατιώτες, που δεν μπορούσαν να κάνουν το ταξείδι του γυρισμού.

{“Ω βασιλεύ, δέονταί σου Νυσαίοι εάσαι σφάς ελευθέρους τε και ατονόμους αιδοί του Διονύσου. Διόνυσος γαρ επειδή χειροσάμενος το Ινδών έθνος επί θάλασσαν οπίσω κατήει την Ελληνικήν, εκ των απομάχων στρατιωτών, οί δη και Βάκχοι αυτώ ήσαν, κτίζει την πόλιν τήνδε μνημόσυνον της αυτού πλάνης τε και νίκης τοις έπειτα εσομένοις”. (Ι,5).}

Ο Μ. Αλέξανδρος, πραγματικά σεβάστηκε την ελευθερία της Νύσας και “ξυν τοις εταίροις τοις ιππεύσι και τω πεζικώ αγήματι” πήγε στην πόλη αυτή λέει ο Αρριανός. Ο Άκουφις του είπε ότι κοντά στην πόλη που ο Διόνυσος ονόμασε Νύσα, χάριν της τροφού του, υπάρχει το όρο Μηρός, και ότι εκεί διασώζονταν “υπομνήματα του Διονύσου”,δηλ. τεκμήρια της παρουσίας εκεί του Διόνυσου. Ακόμα δε ότι ενώ σε όλη την Ινδία είναι άγνωστος ο κισσός, εκεί κατ’ εξαίρεσιν φύεται και υπάρχει άφθονος μαζί με δάφνη.

Ο Αλέξανδρος και οι σύν αυτώ ανέβηκαν στο βουνό, είδαν πραγματικά τα όσα τους έλεγαν οι Νυσαίοι και έξαλλοι από χαρά έστρωσαν ένα γερό τσιμπούσι κατά το δή λεγόμενο¨, αφού δε στεφάνωσαν όλοι τα κεφάλια τους με στεφάνι από κισσό και δάφνη, άρχισαν να τραγουδούν ύμνους του Διόνυσου και “τας επωνυμίας του θεού ανακαλούντες” ευοχούντο. (Ε,ΙΙ,5)..

Ο Αρριανός, δεν πολυπιστεύει στα περί εκστρατειών των θεών και αυτό το δείχνει στην αρχή του πέμπτου βιβλίου φανερά: “Διόνυσον δε κτίσαι την Νύσαν επεί τε Ινδούς εχειρώσατο, όστις δή ούτος ο Διόνυσος και όποτε ή όθεν επ’Ινδούς εστράτευσεν”, λέγει και σηματοδοτεί τον ιστορικό πυρήνα του μύθου. Αλλά δεν πιστεύει και στην παντελή απόρριψη και αμφισβήτηση του ιστορικού πυρήνα του μύθου.Αντιπαρατιθέμενος Δε με αυτούς που πιστεύουν απόλυτα αυτούς τους μύθους ,αλλά και αυτούς που τους αμφισβητούν ,όπως ο σοφός Ερατοσθένης,λέει ότι η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον και υπερ αυτής της μεσαίας άποψης είναι κι αυτός.(«εμοί δ’εν μέσω κείσθων οι υπέρ τούτων λόγοι»)

Με λίγα λόγια οι Ινδοί έλεγαν στον Αλέξανδρο –και ατή είναι η ουσία των μύθων -ότι δεν είναι ο πρώτος από τους ομοφύλους του, που κατακτά την Ινδία, αλλά ο τρίτος!

Όχι μόνον ο Ερατοσθένης στην αρχαιότητα ,αλλά και το πλείστον των νεότερων ερευνητών,αμφισβητούν εντελώς αυτούς τους μύθους περί των Νυσσαίων και των εκστρατειών του Διονύσου και του Ηρακλέους στην Ινδία,που τους θεωρούν διαφημιστικά τεχνάσματα του Αλεξάνδρου...

 Αλλ’ ο Αλέξανδρος προ πολλού είχε υπερβεί τα όρια των εκστρατειών του Διόνυσου και του Ηρακλή και δεν υπήρχε λόγος να πλάσει αυτούς τους μύθους,οι οποίοι στο κάτω-κάτω της γραφής ήσαν γνωστοί σε πολλά μέρη της αχανούς Ινδίας και όχι μόνο στη Νύσσα,για την οποία πολλοί νεότεροι ερευνητές έχουν ασχοληθεί και έχει γίνει ειδική αγγλική αποστολή, η οποία δεν έβγαλε κανένα σαφές και μαθηματικό πόρισμα, περί του αν όντως οι Νυσσαίοι ήσαν απόγονοι του Διονύσου, αλλά διεπίστωσαν ότι είναι λευκοί,έχουν διονυσιακό τρόπο διασκέδασης με ταμπούρλα και αυλούς και πολλά στοιχεία που επιβεβαιώνουν τις περιγραφές του Αρριανού (*βλπ. Droysen σελ.486 σημ’ 907. Πρόκειται περί των Καφίρ Καλάσσα Στη σημείωση αυτή εσφαλμένα αναφέρεται ότι οι Καφίρ Καλάσσα, θα μπορούσαν να αναχθούν στον αρχαίο ιθαγενή λαό των Κάφφρων. «Καφίρ Καλάσσα» σημαίνει «άπιστοι ανόητοι».Η λέξη Καφίρ είναι αραβική και σημαίνει «άπιστος». Στα τούρκικα μετεξελίχθη σε «Γκιαούρ» και στα αλβανικά σε «Καούρ» Είναι ένας υποτιμητικός τίτλος που έχει δοθεί από τους φανατικούς ισλαμιστές γιαυτούς τους ανθρώπους,που επιμένουν να λατρεύουν ακόμα τον αρχαίο πελασγικό Δία, ,οι οποίοι μέχρι σήμερα ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι των στρατιωτών του Μ.Αλεξάνδρου καθώς θα δούμε πιο κάτω στο κεφ. “Oi Kalasha”).

Στο ίδιο βιβλίο (Ε,ΙΙΙ,4) κααθώς και στην «Ινδική» του (και Δ,χχViii,1-4),ο Αρριανός κάνει μνεία και περί του άλλου θρύλλου των Ινδών, δηλ. της εκστρατείας του Ηρακλέους.. Οι θρύλλοι αυτοί κααθώς είδαμε,αμφισβητήθηκαν από τους μεταγενέστερους,πολλοί δε θεώρησαν αυτούς τους μύθους εφεύρημα του Αλεξάνδρου ή ότι ειπώθηκαν από τους Ινδούς για να τον κολακεύσουν παραλληλίζοντάς τον με τον θεό Διόνυσο. Αλλά ο μεν Αλέξανδρος είχε ήδη φθάσει πέραν των ορίων των εκστρατειών του Ηρακλέους και του Διονύσου και επομένως δεν υπήρχε λόγος να πλάσει τέτοιους μύθους, αφ’ετέρου δε οι μύθοι των εκστρατειών του Διόνυσου και του Ηρακλή στις Ινδίες είναι πολύ παλιότεροι του Αλεξάνδρου. Ο Ηρόδοτος (Γ,97) και ο Ευριπίδης στις Βάκχες,αλλά και παλαιότεροι μύθοι καθώς θα δούμε πιο κάτω αναφέρουν για εκστρατεία Διονύσου και Ηρακλή στις Ινδίες.Οι Τρωϊκοί μύθοι αναφέρουν επίσης για εγκατάσταση του Τιθωνού στην Ανατολή στη χώρα όπου κατοικούν «αιθίοπες» κλπ., ταυτόχρονα όμως αντίστοιχοι επιβεβαιωτικοί μύθοι υπάρχουν στην Ινδία.

Είχε λοιπόν δίκιο ο Μεγασθένης και οι Μακεδόνες; Υπήρχαν στις όχθες του Ινδού ποταμού, όχι βέβαια τα ίχνη του Διόνυσου και του Ηρακλή, αλλά αυτό που ο καθένας καταλαβαίνει και ο Αρριανός ορθότατα εμμέσως πλην σαφώς,επισημαίνει;Δηλ. υπήρχαν ίχνη από παλιές εκστρατείες Ελλήνων, Αχαιών, Πελασγών ή όπως θέλετε να τους ονομάσετε, υπήρχαν λέω ίχνη της Ελληνοπελασγικής φυλής, παλαιότατα, στις όχθες του Ινδού ποταμού;
Ναι, απαντά η ίδια η Ινδική παράδοση!Ναι απαντά η αρχαιολογική σκαπάνη, που στο Μοχέντζο Ντάρο και τη Χαράπα, ανακάλυψε στοιχεία βαλκανικού πολιτισμού 2000 χρόνια πρίν την εκστρατεία του Αλεξάνδρου!! Καθώς θα δούμε πιο κάτω.

*Την Μαχαβαράτα πρωτομετέφρασε στα ελληνικά ο Ινδολόγος και Βραχμάνος Δημ. Γαλανός.Για τις Βέδες η εργασία της αρχαιολόγου Λίτσας Χατζηφώτη ,όπου περιλαμβάνονται μετάφραση και σχόλια είναι διαφωτιστική.

ΟΙ ΜΥΘΟΛΟΓΟΥΜΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΝΔΙΑ,ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΙΝΔΩΝ

ΟΙ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ
α) Τις Ινδικές παραδόσεις

. Στην “Ινδική” του ο Αρριανός, μας μεταφέρει αποσπάσματα από το έργο του Μεγασθένη,του Νεάρχου,του Ονησίκριτου και άλλων συγγραφέων που έγραψαν για την Ινδία, στο οποίο αναφέρονται παραδόσεις των Ινδών,πολύ πρίν από την εισβολή των Αρίων.Συγκεκριμμένα αναφέρει ότι οι ελληνικοί θρύλλοι περί εκστρατείας του Διονύσου και του Ηρακλή στην Ινδία,απαντώνται και στην Ινδία: «και προ Αλεξάνδρου,Διονύσου μεν πέρι πολλός λόγος κατέχει ως και τούτου στρατεύσαντος ες Ινδούς και καταστρεψαμένου Ινδούς.Ηρακλέος δε πέρι ού πολλός» δηλ.“Προ του Αλεξάνδρου επεκράτει μεγάλη φήμη περί του Διονύσου, ότι δήθεν και αυτός εξεστράτευσε κατά των Ινδών και υπέταξε τους Ινδούς, ενώ διά τον Ηρακλή η φήμη δεν ήτο πολύ διαδεδομένη” (*) Ινδική V,8.

Στην 12η παράγραφο του ίδιου κεφαλαίου ο Αρριανός λέει ότι η περί του Ηρακλέους παράδοση είναι πιό έντονη στη φυλή των Σίβα και των Σουρασηνών (VIII,5) όπου μάλιστα θεωρείται αυτόχθων.
Στο κεφ. VIII του ίδιου βιβλίου ο Αρριανός μας μεταφέρει την πληροφορία του Μεγασθένη, ότι φεύγοντας ο Διόνυσος από την Ινδία, κατέστησε βασιληά των Ινδών των Σπατέμβα, τον οποίο μετά από 52 χρόνια διαδέχθηκε ο γιός του Βουδύας.

Στο κεφ. ΙΧ,9, αναφέρεται ότι “Οι Ινδοί απο του Διονύσου μέχρι τον Σανδρόκοτον (σύγχρονο του Αλεξάνδρου βασιληά των Ινδιών), υπολόγιζον εκατόν πενήντα τρείς βασιλείς, εις διάστημα έξι χιλιάδων σαράντα δύο (6.042) ετών. Κατά το χρονικόν αυτό διάστημα τρείς φοράς διετέλεσαν ελεύθεροι. (Η πρώτη φορά δεν αναφέρεται λόγω απώλειας του κειμένου)...την άλλην τριακόσια έτη και την τρίτην εκατόν είκοσι έτη”.
Στην επόμενη (10η) παράγραφο του ίδιου κεφαλαίου αναφέρεται ότι “Οι Ινδοί λέγουν ότι ο Διόνυσος ήτο κατά δέκα πέντε γενεάς αρχαιότερος του Ηρακλέους”.

Κάνοντας έναν υπολογισμό, βλέπουμε ότι σύμφωνα με τις Ινδικές παραδόσεις, έχουμε μιαν εισβολή γύρω στο 6.320 π.Χ.(6042-320=6.322). Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αυτή είναι η εισβολή των γνωστών ώς Δραβίδων, που σήμερα εντοπίζονται στη Νότια Ινδία και στοιχεία της γλώσσας τους μελετώνται με ενδιαφέρον από τους επιστήμονες.

Διαφεύγει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια ή μάλλον ένα λάθος που έχει εμφιλοχωρήσει στο κείμενο του Αρριανού.Το λάθος στην ουσία δεν είναι του Αρριανού αλλά της πηγής από την οποία το άντλησε (Νέαρχος ή Μεγασθένης εν προκειμένω) Μπορεί να αναφέρονται 153 βασιλείς, αλλά τα 6.040 χρόνια είναι υπερβολικά. Διαιρώντας τα 6.042 χρόνια με τους 153 βασιλείς βλέπουμε ότι αντιστοιχούν 40 περίπου χρόνια βασιλείας για τον καθένα, πράγμα απίθανο και υπερβολικό.Αν υποθέσουμε λ.χ. ότι ένας βασιληάς ανέλαβε την βασιλεία στα 40 του χρόνια και βασίλεψε άλλα σαράντα,τότε ο γιός του θα ανέλαβε στα 60 και θα πέθανε στα 100,ο εγγονός του θα ανέλαβε στα 80 του και θα πέθανε στα 120 ,ο δισέγγονός του θα ανέλαβε στα 100 και θα θα πέθανε στα 140,δεδομένου ότι κι εκεί η βασιλεία ήταν κληρονομική.

Ας αναλογισθούμε ότι σε διάρκεια 1123 ετών, στο βυζάντιο, βασίλεψαν 85 αυτοκράτορες, δηλ. αντιστοιχούν 13 χρόνια βασιλείας για τον καθένα. Σίγουρα υπάρχει κάποιο λάθος στον υπολογισμό του χρόνου. Προφανέστατα λοιπόν η ινδική πηγή μιλούσε με γενεές και ο Ελληνας συγγραφέας με κακό υπολογισμό απέδωσε χρόνια. Ο Αρριανός από τη δική του πλευρά, μετέφερε χωρίς να ασχοληθεί ειδικά με τον υπολογισμό, αυτούσιο το κείμενο από τον συγγραφέα που έκανε αυτόν τον εσφαλμένο υπολογισμό.

Κάθε γενεά αντιστοιχεί συνήθως σε 33 χρόνια ή διαφορετικά κάθε αιώνας περικλύει τρείς (3) γενεές. Με αυτές τις επισημάνσεις καί έναν νέο υπολογισμό πλέον, βλέπουμε ότι τα χρόνια από την εκστρατεία του Διονύσου μέχρι την εποχή του Σανδρόκοτου κατά την ινδική παράδοση, δεν είναι 6042,αλλά το 1/3 αυτών δηλ. 2014.Διαιρούντες τέλος τα χρόνια αυτά με τον αριθμό των 153 βασιλέων, βρίσκουμε ότι ο μέσος όρος βασιλείας εκάστου, είναι κάτι παρα πάνω από 13 χρόνια,πράγμα φυσιολογικό.

Αν λάβουμε υπόψη ότι ο Σανδρόκοτος ακμάζει περί το 320 π.Χ.,τότε η θρυλλούμενη εισβολή του Διονύσσου στην Ινδία θα συνέβη το 2.334 π.Χ.,η δε εκστρατεία του Ηρακλέους 495 χρόνια αργότερα, δηλ. το 1839 π.Χ.,αφού πάντα κατά την ινδική παράδοση που μας μεταφέρει ο Αρριανός “πρεσβύτερόν τε Διόνυσον Ηρακλέους δέκα και πέντε γενεήσιν ινδοί λέγουσιν” (Ινδική ΙΧ,10).Αυτές οι χρονολογίες βέβαια δεν πρέπει να εκληφθούν ως απολύτως ακριβείς,αλλά με αποκλίνουσα προς τα άνω και κάτω τάση περίπου 50-100 ετών.Αυτό είναι αυτονόητο.

β) Τα αρχαιολογικά δεδομένα

Ας πάμε τώρα στα πορίσματα της αρχαιολογίας. Το 1924 ο J.Marshall ανακοίνωσε (*) ότι ο ινδός συνεργάτης του R.D.Banerji ανακάλυψε στην τοποθεσία Μοχέντζο Ντάρο της Δυτικής όχθης του κάτω Ινδού, ένα πολύ αρχαίο πολιτισμό, με αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική και ανεπτυγμένο επίπεδο διαβίωσης, αφού κάθε σπίτι είχε ειδικούς χώρους αποθήκευσης, λουτρό, κλιβάνους, θερμάστρες, οι δρόμοι ήσαν φαρδείς, είχε αγορά, αποχετευτικό σύστημα κλπ. Όταν βρισκόταν στην ακμή της αυτή η πόλη λέει ο Durant (*) χτίσθηκε η μεγάλη πυραμίδα του Χέοπος στην Αίγυπτο.

Οι ειδικοί επιστήμονες δεν συμφωνούν στην χρονολογία ίδρυσης της πόλης αυτής, εν πάση περιπτώσει ο μέσος όρος των προταθεισών χρονολογιών τοποθετείται περί το2.400-π.Χ.και πολλά είναι τα στοιχεία που συνδέουν αυτόν τον πολιτισμό με τους πολιτισμούς της Μεσογείου. Αποτέλεσμα αυτής της διαπίστωσης ήταν, άλλοι μεν να παραλληλίζουν τον πολιτισμό αυτό με τον Σουμεριακό, άλλοι με τον Κρητικό κλπ. και ο τελευταίος λόγος βέβαια δεν έχει ακόμα ειπωθεί.. Καθώς είπαμε και πιο πάνω όμως,(***) από τις ανασκαφές που έχουν γίνει στα νεκροταφεία της πόλης, το λευκό μεσογειακό στοιχείο κρανίων υπερτερεί και μεταξύ αυτών βρίσκονται καί μερικά αλπινικού τύπου, πράγμα που με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο λαός αυτός θα πρέπει να προέρχεται από την ΒΔ Βαλκανική όπου τοποθετείται η κοιτίδα των πανάρχαιων Αρκάδων,Ιώνων,Κααδμειώνων ή Καδμείων και των Δαρδανών,οι οποίοι σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία πρώτοι διεκπεραιώθηκαν στην Ασιατική ήπειρο ,την κατέκτησαν και έγιναν γενάρχες και ιδρυτές λαών και πόλεων.Στην περιοχή αυτή και βορειότερα κατά μήκος των Δαλματικών ακτών καθώς και της αντικρυνής β. Ιταλίας,μεταξύ του βασικού μεσογειακού ανθρωπολογικού τύπου συναντάται σε μικρό ποσοστό καί ο αλπινικός.Αυτό αποτελεί μια πολύ σοβαρή ένδειξη, την οποία θα πρέπει να παραβάλλουμε και με τα υπόλοιπα στοιχεία και κυρίως τις Ινδικές και Ελληνικές παραδόσεις πράγμα που ήδη κάνουμε.

Αργότερα, 400 χιλιόμετρα βορειανατολικά του Μοχέντζο Ντάρο, στη Χαράπα,ανακαλύφθηκε ένας παρόμοιος οικισμός που η ίδρυσή του ανάγεται περί το 1800 π.Χ

 Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι όλοι οι επιστήμονες συμφωνούν ότι οχι μόνον ο πολιτισμός του Μοχέντζο Ντάρο και της Χαράπα,αλλά και ο κυρίαρχος πληθυσμός τους,είναι ξένος. Στη σελ. 558 του 2ου τόμου της “Ιστορίας της ανθρωπότητας”, διαβάζουμε ότι ο ανασκαφέας της Χαράπα σημειώνει για τον λαό αυτό: “ήρθε στην κοιλάδα του Ινδού με έναν αρκετά καλά ανεπτυγμένο πολιτισμό από αλλού,αφού ίχνη της αρχής του πολιτισμού αυτού δεν αποκαλύφθηκαν με τις ανασκαφές σε καμία από τις θέσεις της κοιλάδας του Ινδού”.

Στη σελ. 494 του ίδιου τόμου διαβάζουμε: Η παρουσία μεσογειακού ανθρώπου δείχνει χωρίς άλλο δυτική προέλευση καθώς και ότι από την αρχή ο λαός της χαράπα ήταν εξοικειομένος με την επεξεργασία του χαλκού και του ορειχάλκου,γιατί η γνώση αυτή πρέπει να προερχόταν από μια χώρα όπου θα υπήρχε ορυκτός πλούτος»

. (Φωτο Χαράπας και Μ Ν στον 2ο της παγκόσμιας σελ. 560)
Είχαν Ακροπόλεις,κατασκευασμένες,δηλ. σε τεχνικά υψώματα και από κεί ο ηγεμόνας με τους ομοφύλους του αριστοκράτες επέβαλλαν την εξουσία τους και την διοίκησή τους στους γηγενείς και αυτόχθονες,διαβάζουμε στην επόμενη σελίδα και αυτό μας παραπέμπει στο Μυκηναικό σύστημα οχύρωσης και διακυβέρνησης,που με τεχνικά πλέον μέσα αναπαράγεται στην κοιλάδα του Ινδού,όπου δεν υπάρχει η βαλκανική μορφολογία του κατάλληλου εδάφους, δηλ. βραχώδεις λόφοι,πάνω στους οποίους χτιζόταν η Ακρόπολη και το παλάτι του ηγεμόνα..

http://www.e-greek.gr/greekforum/

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Η ελληνική καταγωγή των Παλαιστινίων και οι αραβόφωνες Έλληνες

http://politicsontoast.files.wordpress.com/2011/07/palestinian.jpg

Η προέλευση της ονομασίας της Παλαιστίνης είναι πολύ παλαιά, στην πραγματικότητα είναι πάνω από τριών χιλιάδων χρόνων. Το όνομα Παλαιστίνη προέρχεται από τους Φιλισταίους που είναι ελληνικό φύλο με καταγωγή από τους Αχαιούς από τη Μικρά Ασία και τα νησιά του αιγαίου πελάγους.
Έφθασαν στη νότια ακτή της Παλαιστίνης σε διάφορα κύματα. Μια ομάδα έφθασε στις αρχές της ιστορικής περιόδου και εγκαταστάθηκε στη Γάζα. Μια άλλη ομάδα, προήλθε από την Κρήτη αφού είχε πρώτα απωθηθεί από τον Ράμσι ΙΙΙ το 1194 π.Χ. από μια απόπειρα εισβολής που είχαν κάνει στην Αίγυπτο. Αυτή η ομάδα των Κρητών κατέλαβε τη νότια παράκτια περιοχή, όπου ίδρυσαν πέντε πόλεις στην παράκτια πεδιάδα.


Οι Φιλισταίοι ίδρυσαν αυτές τις πέντε πόλεις, και κάθε μια κυβερνιόταν από ένα βασιλιά όπως ήταν η συνήθεια των πόλεων κρατών στον ελληνικό κόσμο.

Αυτές οι πόλεις ονομάστηκαν ΝκάΘ (η Πατρίδα του Γολιάθ), Αστόθ, Έκρον, Γάζα, και Ασκάλον.
Η γη των Φιλισταίων ονομαζόταν από τους Εβραίους «νεγέβ των Χερεθί», φράση η οποία σημαίνει «νότος των Κρητών» ακριβώς λόγω της κυρίαρχης παρουσίας των Φιλισταίων στην περιοχή. Σύμφωνα με τις λίγες επιγραφές που έχουν μείνει, κατά το 630 π.Χ. οι Φιλισταίοι είχαν χάσει την ελληνική τους γλώσσα και μιλούσαν Αραμαϊκά.

Όμως με την ελληνιστική περίοδο, η ελληνική παρουσία και γλώσσα επανεμφανίζονται στην Παλαιστίνη. Η ελληνιστική περίοδος διάρκεσε στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο 332-63 π.χ. Η επαρχία της Γαλιλαίας, όπως και οι γειτονικές επαρχίες της Δεκαπόλεως και της Περαίας, ήταν κατά την εποχή εκείνη πλήρως εξελληνισμένες. Οι εξελληνισμένες πόλεις της Γαλιλαίας και ευρύτερα της Παλαιστίνης παρέμεναν ακμάζουσες και κατά την εποχή του Χριστού. Αν και οι πόλεις ευρίσκονταν υπό Ρωμαϊκή διοίκηση, το ελληνικό στοιχείο εξακολουθούσε να είναι κυρίαρχο και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν ελληνικής καταγωγής και οι Φιλισταίοι που μετονομάστηκαν Παλαιστίνιοι, είχαν ξανά εξελληνιστεί.

Με την κάθοδο του χριστιανισμού, οι Έλληνες της Παλαιστίνης, αλλά και οι Παλαιστίνιοι, όπως και οι κάτοικοι της Συρίας, της Ιορδανίας, και του Λιβάνου, έγιναν χριστιανοί. Όταν διαιρέθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Παλαιστίνη, όπως και όλες οι άλλες χώρες της περιοχής, έγιναν μέρος του Βυζαντίου. Κατά συνέπεια, οι Παλαιστίνιοι αλλά και μεγάλο μέρος των κατοίκων της Συρίας, του Λιβάνου, και της Ιορδάνιας έγιναν Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί.

Με την εμφάνιση του Ισλάμ, και τις επιδρομές των Αράβων από την έρημο της Αραβίας, το Βυζάντιο έχασε αυτές τις περιοχές στους μουσουλμάνους Άραβες. Οι Άραβες επέβαλαν τη θρησκεία τους και τη γλώσσα τους στις χώρες που κατέκτησαν. Έτσι μαζί με τη μουσουλμανική θρησκεία, η περιοχή αυτή υιοθέτησε και την αραβική γλώσσα, και σε πολύ μικρό διάστημα ο πληθυσμός αραβοποιήθηκε.
Όμως όχι όλοι οι κάτοικοι της Παλαιστίνης και των γύρω χωρών έγιναν μουσουλμάνοι. Αρκετοί παρέμειναν Ορθόδοξοι χριστιανοί, αν και έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούν μόνο αραβικά. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, αυτοί όλοι οι αραβόφωνοι Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί, ονομάστηκαν Ρωμιοί Ορθόδοξοι (Rum Orthodox) από τους Τούρκους, όπως το ίδιο και οι Έλληνες. Από τότε οι αραβόφωνοι κάτοικοι της Παλαιστίνης αλλά και όλης της Μέσης Ανατολής, αποκαλούνται και αυτοαποκαλούνται Rum Orthodox, δηλ. Ρωμιοί Ορθόδοξοι και όχι μόνο ως Άραβες. Σίγουρα "Ρωμιοί" δεν είναι μόνο οι Ελλαδίτες κι οι Ελληνοκύπριοι. Οι αραβόφωνοι Rum Orthodox, είναι οι τελευταίοι εναπομείναντες Βυζαντινοί στη Μέση Ανατολή.

Πηγή

Προϊστορικά ταξίδια: Μύθοι και πραγματικότητα

Ποιες ήταν οι σχέσεις των κατοίκων της Ανατολικής Μεσογείου με την Ιβηρική Χερσόνησο την Εποχή του Χαλκού;
Έχουν βάση οι μύθοι που αναφέρονται στις θαλάσσιες περιπλανήσεις ηρώων μετά τον Τρωικό Πόλεμο, όπως ο νόστος του Τεύκρου, στον οποίον αποδίδεται η ίδρυση της ισπανικής πόλης Καρθαγένης, ενώ σύμφωνα με τον θρύλο οι άνδρες του έφτασαν μέχρι τις ακτές του Ατλαντικού;

 
Σύμφωνα με τον δρα Ευάγγελο Νικολόπουλο, αρχαιολόγο της Β΄ΕΠΚΑ, που ερεύνησε τις σχέσεις των δύο περιοχών πριν από τον φοινικικό αποικισμό, την περίοδο από τα τέλη της 2ης έως τις αρχές της 1ης χιλιετίας πΧ, η απάντηση είναι θετική, αλλά χωρίς απλουστεύσεις.
Αυτό φάνηκε και στην πολύ ενδιαφέρουσα διάλεξη που έδωσε για το θέμα στο αμφιθέατρο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (ΕΑΜ), στο πλαίσιο των εκδηλώσεων των Φίλων του ΕΑΜ, ομιλία που δεν επικεντρωνόταν μόνο σε ποικίλα αρχαιολογικά δεδομένα, αλλά και σε ασυνήθιστες προϊστορικές διαδρομές.
Μακριά από το «Κέντρο», δηλαδή το Αιγαίο και την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, αλλά και από την «Περιφέρεια», που όριζαν η Σικελία και η Σαρδηνία, υπήρχε το «Περιθώριο».
Έτσι τουλάχιστον χώριζε τον γνωστό κόσμο της 2ης χιλιετίας πΧ ο Άγγλος Άντριου Σέρατ (1946-2006), ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολόγους της γενιάς του.
«Ο διαχωρισμός αυτός, που στηρίζεται στη βάση ότι την Εποχή του Χαλκού και μέχρι τα τέλη της 2ης χιλιετίας πΧ οι θαλασσοπόροι της Ανατολικής Μεσογείου δεν είχαν φτάσει πέρα από τη Σαρδηνία, μπορεί να μετατοπιστεί δυτικότερα» πρότεινε ο κ. Νικολόπουλος, παραθέτοντας πληθώρα στοιχείων από έρευνες των τελευταίων ετών. Δεν γίνεται πλέον λόγος για μύθους, αλλά για πραγματικότητα.
Τριάντα όστρακα ημισφαιρικών κυπέλλων από ερυθρή μονόχρωμη κεραμική της χαλκολιθικής φάσης (μέσα 3ης χιλιετίας π.Χ.), που βρέθηκαν στον οικισμό Λες Μορέρες της επαρχίας Αλικάντε, στα νοτιοανατολικά παράλια της Ισπανίας, δεν έχουν κατασκευαστεί από πηλό της Ιβηρικής Χερσονήσου.
«Με πλησιέστερα παράλληλα δύο τύπους κυπέλλων από τη Μικρά Ασία και τη Σάμο, πρόκειται για τη μόνη αξιόπιστη περίπτωση πιθανής εισαγωγής από την Ανατολική Μεσόγειο κατά την 3η χιλιετία πΧ» ανέφερε ο ομιλητής, ξεκινώντας την «περιπλάνηση» από τα πιο πρώιμα χρόνια.
Σ’ αυτή την περίοδο ανήκουν και οι βραχογραφίες πλοίων από τη Μινόρκα, που παραπέμπουν σε πλοία της προ-δυναστικής Αιγύπτου της 4ης χιλιετίας, τα οποία εικονίζονται σε βραχογραφίες στην έρημο της Νουβίας.
Ή το graffitι πλοίου, που βρέθηκε στα τοιχώματα του Ντολμέν ντε λας Αντέλας στη βόρεια Πορτογαλία και μοιάζει πολύ με εκείνα που έχουν χαραχθεί σε δύο πλακίδια, το ένα από την Άβυδο της Αιγύπτου (2960 πΧ) και το άλλο από τα Μάλια της Κρήτης (μεταξύ 1400 και 1350 πΧ).
Τα στοιχεία πληθαίνουν προς το β’ μισό της 2ης χιλιετίας πΧ και λίγο αργότερα, εποχή με τα περισσότερα και σημαντικότερα στοιχεία ανατολικής προέλευσης. Τέτοιο είναι το παράδειγμα των δύο μυκηναϊκών οστράκων (πιθανότατα από σκύφο και αμφοροειδή κρατήρα), που βρέθηκαν στις όχθες του Γκουανταλκιβίρ, στην ενδοχώρα της Ανδαλουσίας και τα οποία χρονολογούνται μεταξύ 1375 και 1300 πΧ.
Η εργαστηριακή τους ανάλυση υπέδειξε ως τόπο παραγωγής τους το Μπερμπάτι Αργολίδας, έναν χώρο με πολλά εργαστήρια κεραμικής και παράδοση στη μαζική παραγωγή ειδικά τέτοιων αγγείων. Τα αγγεία αυτά δεν προορίζονταν τόσο για εγχώρια διακίνηση, αλλά εξάγονταν σε μεγάλες ποσότητες, κυρίως στην Κύπρο και δευτερευόντως στην Παλαιστίνη και στην κεντρική Μεσόγειο.

Από την Ιρλανδία μέχρι την Κύπρο
Η κεραμική δεν μονοπωλεί το ενδιαφέρον της έρευνας, καθώς μια σειρά από μεταλλικά αντικείμενα συνδέουν τις ιβηρικές ακτές με την ανατολική Μεσόγειο.
Όπως οι χάλκινες πόρπες πρώιμου τύπου που βρέθηκαν σε τάφους, αποθέτες και οικισμούς της Χερσονήσου και οι οποίες θεωρούνται εξωτικά στοιχεία για τους ιβηρικούς πληθυσμούς, καθώς δεν συνδέονται με κανενός τύπου τοπική παράδοση.
Οι περισσότερες από αυτές έχουν τις αντίστοιχές τους στην Κύπρο, περιοχή που σχετίζεται με πολλά ακόμα ευρήματα από την Ιβηρική Χερσόνησο, όπως τελετουργικά σκεύη, υποστάτες, φιάλες, αλλά και απεικονίσεις ασπίδων.
Οι τελευταίες μάλιστα, με τη χαρακτηριστική εγκοπή σε σχήμα V, παραπέμπουν σε ομοιώματα ή αφιερώματα ασπίδων που έχουν βρεθεί στους Δελφούς, την Κρήτη και τη Σάμο αλλά και σε ασπίδες από τη μακρινή Ιρλανδία, οι μόνες πραγματικές τέτοιου τύπου από την Εποχή του Χαλκού που σώζονται.
Σύμφωνα με τον ομιλητή, φαίνεται ότι η Ιρλανδία ήταν η κοιτίδα αυτής της ασπίδας και ότι οι ελληνικές και κυπριακές ασπίδες έχουν δυτική καταγωγή.
Ίσως μάλιστα τα ιρλανδικά δείγματα, που χρονολογούνται από ορισμένους πολύ πριν την 1η χιλιετία π. Χ., να είναι προγενέστερα και των ιβηρικών απεικονίσεων. Σ’ αυτή την περίπτωση φαίνεται ότι οι επιρροές «ταξίδεψαν» αντίστροφα, από την Ιβηρική Χερσόνησο προς την Ανατολική Μεσόγειο.
Ίσως λοιπόν τα ταξίδια των ηρώων του Τρωικού Πολέμου να μην αποτελούν όλα θρύλους ή προϊόντα της προπαγάνδας των Ρωμαίων, που ήθελαν να ενσωματώσουν χωρίς προβλήματα τους κατοίκους των νέων εδαφών στην επικράτεια της Αυτοκρατορίας.

Ο δε μύθος του Τεύκρου από τη Σαλαμίνα, του καλύτερου τοξότη των Ελλήνων στον Τρωικό Πόλεμο, με ρίζες στη νησιωτική περιφέρεια της μυκηναϊκής ηπειρωτικής Ελλάδας και διαδρομές στην Κύπρο, τις παλαιστινιακές ακτές και τα νοτιοανατολικά παράλια της Ιβηρικής Χερσονήσου, δεν φαίνεται τυχαίος.
Οι περιπλανήσεις του συμπίπτουν με την πορεία της πρώτης εισηγμένης τροχήλατης -και δη της μυκηναϊκής- κεραμικής προς την Ιβηρική Χερσόνησο, αλλά και με τις πλουσιότερες περιοχές της Χερσονήσου σε κασσίτερο, χαλκό, μόλυβδο και άργυρο, όπως η Μούρθια, η νοτιοδυτική Ανδαλουσία και η Γαλικία.
«Κάποιοι, λοιπόν, ταξίδευαν στην ανοιχτή θάλασσα της δυτικής Μεσογείου, πέρα από τη Σαρδηνία, ίσως και στον αγριεμένο Ατλαντικό, τουλάχιστον 500 χρόνια πριν ιδρυθούν οι πρώτες φοινικικές αποικίες;
Τώρα έχουμε τα στοιχεία για να υποστηρίξουμε ότι ανταλλαγές γίνονταν μεταξύ Ανατολής και Δύσης από τόσο νωρίς, όταν πλοία από την ανατολική Μεσόγειο προσέγγιζαν τις ιβηρικές ακτές, όχι τυχαία, αλλά με συγκεκριμένους σκοπούς.
Δεν είμαστε βέβαιοι από πού ήταν οι καπεταναίοι και από πού το πλήρωμα. Ξέρουμε όμως ότι οι έμποροι και οι πρωτοπόροι στη μεταλλουργία Κύπριοι είναι αυτοί που κυρίως άφησαν τα υλικά ίχνη τους στα χώματα της Ιβηρικής Χερσονήσου».
Με την εικόνα αυτή ολοκληρώθηκε το νοερό ταξίδι στη Μεσόγειο, που αποτέλεσε γέφυρα πολιτισμών ακόμα και σε εποχές τόσο μακρινές όπως η δεύτερη – ίσως και η τρίτη- χιλιετία πΧ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μυστηριώδης φυλή των Dzopas: ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ;


Η μυστηριώδης φυλή των Dzopas: ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ;Για περισσότερα από 40 χρόνια, μυστήριο καλύπτει την επονομαζόμενη φυλή Dzopas, που εντοπίζεται κάπου στα σύνορα μεταξύ Κίνας και Θιβέτ. Εξωγήινοι που ζουν πλάι μας ή απλά μια πολύ διαφορετική από εμάς φυλή;

Οι Dzopas βρέθηκαν να κατέχουν το παρακάτω δίσκο από μια συλλογή 716 δίσκων . Οι δίσκοι αυτοί ονομάζονται τα εξωγήινα πιάτα με τα Ελληνικά γράμματα. Η χρονολογία κατασκευής του δίσκου είναι χιλιάδες χρόνια προ Χριστού.
Το υλικό με το οποίο είναι κατασκευασμένος ο δίσκος είναι άγνωστο. Δεν υπάρχει τέτοιο υλικό στη γη. Είναι πιο σκληρό κι από το διαμάντι.
Η φυλή των Dzopas του Θιβέτ μιλάει για τον πλανήτη «Ε» και περιγράφουν τον Σείριο, και λένε για τον λαό του ηλίου τους Έλληνες.
Ο δίσκος των Dzopas κάθε μισή ώρα χάνει βάρος το οποίο ανακτεί την άλλη
μισή ώρα,και από το εσωτερικό του εκπέμπει παράξενους ήχους. Ο αρχηγός των Dzopas είπε στους επιστήμονες που μελετούν το δίσκο ότι το 25.000 π.Χ. περίπου, οι κάτοικοι του πλανήτη «Ε», οι Έλληνες , κατέκτησαν τη γη που είχε βαρύτητα διπλάσια από αυτή του δικού τους πλανήτη. Στο δίσκο διακρίνεται ο εξωγήινος (βέλος), ένας κάστορας και ένα σαυροειδές
Βουνά Bayankara - Ula. Σύνορα Κίνας και Θιβέτ. Μια ομάδα αρχαιολόγων διερευνά εξονυχιστικά ένα δίκτυο πολύπλοκων σπηλιών που συνδέονται μεταξύ τους με στοές όταν βρίσκεται μπροστά σε μια εντυπωσιακή ανακάλυψη. Μέσα στις σπηλιές βρίσκουν μια ατέλειωτη σειρά τάφων, ο ένας δίπλα από τον άλλον, όπου οι σκελετοί ανταποκρίνονται σε πλάσματα με ανώτερο ύψος 1,30 μ. και με ένα εκπληκτικό χαρακτηριστικό : υπερμεγέθη κρανία.
Οι πρώτες σκέψεις που ακολούθησαν ήταν να πρόκειται για ένα άγνωστο μέχρι εκείνη την στιγμή είδος πιθήκου. Ένας όμως από τους επικεφαλής της αποστολής, ο Κινέζος αρχαιολόγος Δρ. Chi Pu Tei, απέκλεισε αυτή την θεωρία, με το σκεπτικό ότι είναι αδιανόητο οι πίθηκοι να θάβονται ο ένας δίπλα στον άλλο.
Τα μέλη της αποστολής συνέχισαν την αναζήτηση και την εξερεύνηση των στοών, όταν μια δεύτερη έκπληξη ήρθε να προστεθεί στην προηγούμενη. Δίπλα από ένα θαμμένο σκελετό ένας μεγάλος πέτρινος δίσκος με μια τρύπα στο κέντρο του. Ο μισός ήταν θαμμένος στο έδαφος και ο υπόλοιπος ξεχώριζε πάνω από αυτό. Το δεύτερο αυτό εύρημα ήρθε να κορυφώσει το μυστήριο, για το τι τελικά ήταν όλο αυτό που είχαν ανακαλύψει. Γύρω από την τρύπα υπήρχε μια σπειροειδής χάραξη που στο πλαίσιό της ακτινοβολούσε, και που μια προσεκτικότερη ματιά έδειχνε ότι στο εσωτερικό της υπήρχε μια σειρά από γραφικούς χαρακτήρες (σαν ιερογλυφικά), που έδιναν την εντύπωση ενός κειμένου. Έκπληκτοι διαπιστώνουν ότι μαζί με κάθε νεκρό έχει θαφτεί και ένας τέτοιος δίσκος. Συνολικά ο αριθμός τους είναι 716.Η μυστηριώδης φυλή των Dzopas: ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ;

Παράλληλα, μέσα στις σπηλιές και πάνω στα πετρώματα βρέθηκαν πλήθος από χαράξεις συμβόλων και παραστάσεων πλανητών που περιέπλεξαν το μυστήριο. Φαίνεται ότι αυτοί που τις δημιούργησαν ήθελαν να αποδώσουν την κίνηση του ήλιου, της σελήνης καθώς και πλήθος άλλων ουράνιων σωμάτων που τα ένωναν μεταξύ τους με μια λεπτή χάραξη, προφανώς για να συμβολίσουν την αλληλεπίδρασή τους.

Η αδυναμία επί 20 χρόνια να κατανοηθεί το τι ήταν αυτό που βρέθηκε (τόσο οι σκελετοί όσο και οι δίσκοι ), ατόνησε το όποιο ενδιαφέρον γι΄ αυτήν την ανακάλυψη και οι δίσκοι περιέπεσαν συσσωρευμένοι σε μια γωνιά στο μουσείο του Πεκίνου. Το επόμενο όμως διάστημα ένας καθηγητής, ο Δρ. Tsum Um Nui, εργάστηκε σχολαστικά πάνω στους δίσκους, και όπως αργότερα ισχυρίστηκε πως εξετάζοντας τους περισσότερους από αυτούς και συνδέοντας με την δική του μέθοδο το περιεχόμενο τους, κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει τα σύμβολα της ιερογλυφικής μορφής (ίσως γραφής), που βρίσκονταν μέσα στις αυλακώσεις. Ο Δρ. Tsum Um Nui ζήτησε το 1963 την άδεια από την Ακαδημία του Πεκίνου να δημοσιοποιήσει τα αποτελέσματα των ερευνών του, αλλά κάτι τέτοιο του απαγορεύτηκε. Δύο όμως χρόνια αργότερα, το 1965 δόθηκε η άδεια στον καθηγητή και στους τέσσερις συνεργάτες του να τα δημοσιοποιήσουν.

Η ανακοίνωσή τους εξέπληξε, καθώς αυτά ανάγουν σε μια ιστορία πριν 12000 χρόνια και κάνουν λόγο για το πέρασμα μια εξωγήινης φυλής από τον πλανήτη μας, τους Dzopas και την αναγκαστική κατοίκησή της σ΄ αυτόν. Αρχικά, οι κάτοικοι της περιοχής πανικοβλήθηκαν στην θέα αυτών των άγνωστων εισβολέων που ήρθαν με ένα ιπτάμενο όχημα ξεπροβάλλοντας μέσα από τα σύννεφα και πανικόβλητοι κατέφυγαν στις βαθιές σπηλιές των βουνών για να προφυλαχθούν. Μάλιστα μέσα στα κείμενα αναφερόταν ότι σε πολλές περιπτώσεις με την παρεξηγημένη αίσθηση του κινδύνου που νόμιζαν ότι διέτρεχαν οι ντόπιοι επιτέθηκαν και θανάτωσαν κάποιους από αυτούς. Με την πάροδο του χρόνου αντιλήφθηκαν ότι η παρουσία των ξένων δεν ήταν απειλή και αποδέχτηκαν την συνύπαρξη μαζί τους.

Οι δίσκοι "μιλούν" για την αιώνια καταδίκη που ένιωθαν για τους εαυτούς τους αυτοί οι επισκέπτες καθώς θεωρούσαν δεδομένο ότι δεν θα είχαν ποτέ την δυνατότητα να γυρίσουν στον πλανήτη τους, ύστερα από την καταστροφή του οχήματος που επέβαιναν.Η μυστηριώδης φυλή των Dzopas: ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ;Οι ερευνητές δεν στάθηκαν μόνο στην αποκρυπτογράφηση των κειμένων των δίσκων, αλλά με συνεχείς επισκέψεις στην περιοχή των βουνών Bayankara Ula, προσπάθησαν να συγκεντρώσουν - αν υπήρχαν - ανεξάρτητες πληροφορίες και στοιχεία για το αντικείμενο της αναζήτησής τους. Και πράγματι, ακόμα και εκείνη την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ήταν σε γνώση των κατοίκων των χωριών που κρέμονταν στις πλαγιές των βουνών, ο μύθος για τα άγνωστα άτομα που ήρθαν από ψηλά.

Το μακρινό παρελθόν δεν έσβησε τον μύθο για τα κοντά, αδύναμα, κίτρινου δέρματος πλάσματα που στην αρχή τρομοκράτησαν αλλά αργότερα έζησαν αρμονικά με τις άλλες φυλές των βουνών. Διακρίνονταν για την άσχημη έως απωθητική εμφάνισή τους, με κυριότερα χαρακτηριστικά, το πολύ μεγάλο κρανίο και τα πολύ κοντά σώματα. Και ήρθε η ανακάλυψη των σκελετών για να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα του μύθου, και να δημιουργεί ουσιαστικά ερωτήματα για το αν πρέπει να αναφερόμαστε σε μύθο ή ένα ιστορικό γεγονός.

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων από την ομάδα του Δρ. Tsum Um Nui ήρθε να ταράξει αρνητικά τα νερά στους επιστημονικούς κύκλους. Ο καθηγητής και η ομάδα του τέθηκαν στο περιθώριο, χλευάστηκαν και διαπομπεύτηκαν. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο καθηγητής Tsum εγκατέλειψε την Κίνα και κατέφυγε στην Ιαπωνία όπου και πέθανε το 1965.

Το τέλος του καθηγητή Tsum δεν έκλεισε το θέμα παρά την αδιαφορία του Κινεζικού κατεστημένου. Σοβιετικοί επιστήμονες είδαν τους δίσκους στο μουσείο της Κίνας, και ζήτησαν κάποιους από αυτούς να τους πάρουν στη Μόσχα για περισσότερες έρευνες και αναλύσεις. Η Κίνα δέχτηκε το αίτημα, έστειλε μερικούς από τους δίσκους (προφανώς υπήρξε ανταλλαγή ευρημάτων), και οι Σοβιετικοί προέβησαν σε σχολαστικές και λεπτομερείς έρευνες. Αφού προχώρησαν σε μια προσεκτική και λεπτομερή αποκόλληση όλων των ξένων σωμάτων που με την πάροδο των αιώνων "κάθισαν " πάνω στους δίσκους, τους τοποθέτησαν πάνω σε μια ειδική περιστρεφόμενη πλάκα.

Όπως καταγράφτηκε, οι δίσκοι άρχισαν να πάλλονται έντονα και να παράγουν ήχους με έναν ασυνήθιστο ρυθμό, κάτι που έδινε την εντύπωση ότι μέσα από τους δίσκους περνούσε ηλεκτρισμός. Μέρος των ερευνών και των πειραμάτων από τους Σοβιετικούς δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Σπούτκιν από τον Δρ. Vyatchslav Saizev, όπου μεταξύ των άλλων αναφέρει ότι οι δίσκοι των Dzopas πρέπει να ήταν μέρος ενός ευρύτερου ηλεκτρικού κυκλώματος άγνωστης χρήσης, και κάποια στιγμή εκτέθηκαν σε υψηλές τάσεις, στα πλαίσια της λειτουργίας του.

Ήταν αρκετοί οι ερευνητές που προσπάθησαν να εξετάσουν και να ερμηνεύσουν τους δίσκους των Dzopas, και να ανακαλύψουν το βαθύ παρελθόν αυτής της μυστηριώδους φυλής. Σκόνταφταν όμως σε αυτή την προσπάθειά τους, στο κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας και στο απομονωτισμό της επιστημονικής έρευνας, που ακολουθούσε και αυτή την μοναχική πορεία της χώρας σε όλες τις πτυχές της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής της ζωής.
Ανάμεσα στους επιστήμονες που ασχολήθηκαν (στα περιθώρια που τους άφηνε το καθεστώς και πάντα με βάση ότι το Κινεζικό επιστημονικό κατεστημένο έκανε τα πάντα τόσο για να διαψεύσει όσο και να εξαφανίσει τελείως τα ίχνη των δίσκων και της ανακάλυψης των σκελετών), περιλαμβάνονται ο μηχανικός ο Αυστριακός μηχανικός Ερνεστ Βέγκερερ (φωτογράφισε το 1974 δύο δίσκους στο μουσείο Μπάνπο στην πόλη Ζιάν), και ο Ελβετός συγγραφέας Εριχ Φον Νταίνεκεν , που μέσα από τα έργα του δίνει νέες διαστάσεις στην ήδη υπάρχουσα πίστη σε μεγάλη μερίδα των λαών, περί ύπαρξη άλλων κατοικημένων πλανητών και επίσκεψη κάποιων από τους κατοίκους τους στη γη.Η μυστηριώδης φυλή των Dzopas: ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ;Ο Έβανς, εντυπωσιασμένος και με μεγάλο πάθος για την έρευνα και την αναζήτηση άγνωστων πολιτισμών, ήταν από αυτούς που επισκέφτηκαν την περιοχή. Μετέβη σ' αυτή το 1947. Αν και είχε την υποστήριξη του 12 χρονου τότε Λάμα, που του έδωσε εφόδια και συνοδεία ανδρών, εγκαταλείφθηκε στην πορεία από αυτούς, αλλά κατάφερε μόνος του, μέσα από αντιξοότητες και κακουχίες να φτάσει τον στόχο του και να αντικρίσει του κατοίκους αυτής την άγνωστης φυλής, σε απρόσιτα σημεία της οροσειράς. Κατοίκους που το ύψος τους έφτανε μόλις το 1,30 μ.

Ο Έβανς συμβίωσε για αρκετό διάστημα μαζί τους, έμαθε την γλώσσα τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να μάθει πολλά για την ιστορία αυτής της φυλής, και να μπορέσει να ακούσει από τον θρησκευτικό της ηγέτη Lourgan La, για τα δύο ταξίδια που πραγματοποίησαν οι προγονοί τους από τον δικό τους πλανήτη στη γη. Το ένα πριν από 20.000 χρόνια, και το άλλο το 1014 μ,χ. Το δεύτερο ήταν και το μοιραίο γι' αυτούς, αφού η καταστροφή του διαστημόπλοιού τους, τους παγίδευσε για πάντα στην γη. Οι Ντζόπας αναβίωσαν στον βαθμό που μπόρεσαν τον πολιτισμό τους, και οι απόγονοί τους είναι οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού.

Ο Έβανς, όταν ανέβαινε τις ψηλές οροσειρές για να φτάσει στο όνειρό του, αρχικά είχε τις επιφυλάξεις και τους προβληματισμούς του για αυτό που θα συναντούσε. Στον γυρισμό όμως και με τα όσα άκουσε και είδε στην διάρκεια αυτής της μοναδικής, συγκλονιστικής εμπειρίας του, είχε βαθιά πια μέσα του την πεποίθηση για την αλήθεια της ιστορίας και του παρελθόντος των Dzopas.

Η διαφοροποίηση στις χρονικές στιγμές που πραγματοποιήθηκαν οι αποστολές των Dzopas στην γη, όπως ήξερε μέχρι εκείνη την ώρα (και η αναφορά δύο αποστολών), δεν κλόνισε αυτήν του την πεποίθηση, καθώς εκτίμησε ότι το μακρό χρονικό διάστημα που συνέβησαν ήταν πολύ πιθανό να έχει μπερδέψει τα γεγονότα στο πέρασμα τους από γενιά σε γενιά (αυτή η διαφοροποίηση ήταν και η αιτία κάποιοι ερευνητές να μιλούν για δύο διαφορετικές φυλές).
Τα όσα αφηγήθηκε ο Έβανς, αμφισβητήθηκαν έντονα και δεν ήταν λίγοι αυτοί που μίλησαν για προϊόν της φαντασίας του. Πάντως σε αναπάντητο ερώτημα εξακολουθεί να μένει η φωτογραφία που βρέθηκε μετά τον θάνατό του, ανάμεσα στα συγγράμματα του, που φαίνεται να εικονίζει ένα κοντόσωμο περίεργο ζευγάρι που το είχε σημειώσει σαν το βασιλικό ζεύγος της μυστηριώδους φυλής (ο άνδρας 1,20 μ. ψηλός περίπου και η γυναίκα 1,10).Η μυστηριώδης φυλή των Dzopas: ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ;

Σε εργαστηριακό επίπεδο ο Εβανς χρησιμοποίησε σε μια σειρά πειραμάτων τον δίσκο, όπου έκπληκτος διαπίστωσε ότι αυτό το μυστηριώδες, ερχόμενο από το παρελθόν αντικείμενο ( η ηλικία του προσδιορίστηκε σε χιλιάδες χρόνια ), δεν είχε σταθερό βάρος αλλά αυτό αυξομειωνόταν με μια συχνότητα που έκλεινε κύκλο περίπου κάθε τρισήμισι ώρες. Τα συμπεράσματα αυτής της έρευνας δημοσιεύτηκαν 4 χρόνια μετά το θάνατο του, το 1978, σε μια μελέτη υπό το τίτλο "Η εξορία των θεών του ήλιου".

Το μυστήριο της φυλής των Dzopas, εξακολουθεί να παραμένει και αυτό διότι στην ανθρωπογεωγραφία της Κινεζικής επικράτειας, η φυλή αυτή φαίνεται σαν να μην υπάρχει. Αυτό όμως δεν σημαίνει άρνηση και αποκλεισμό της ύπαρξή της από τους ερευνητές, καθώς δεν είναι η μόνη φυλή που από την πλευρά της Κινεζικής κυβέρνησης τυγχάνει για λόγους εθνολογικούς αυτής της αντιμετώπισης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ανακάλυψη μόλις το 1995 μια ανύπαρκτης και άγνωστης μέχρι εκείνη την στιγμή φυλής με πληθυσμό 120 ατόμων και με ύψος 0,65 έως 1 μέτρο. Και αυτή η φυλή βρέθηκε στο ίδια περιοχή που φαίνεται να ζουν και οι απόγονοι των Dzopaz. Την οροσειρά Bayankara-Ula.

Αν και oi ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν απλωθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, τις θάλασσες, τα ψηλά βουνά, τις ερήμους, τα βαθιά δάση, τις αφιλόξενες ζούγκλες και τα απομακρυσμένα νησιά, εν τούτοις οι ερευνητές επιστήμονες και ανθρωπολόγοι, βρίσκονται πολύ συχνά απέναντι σε εκπληκτικές ανακαλύψεις. Άγνωστες φυλές, διαφορετικοί άνθρωποι, ξεχωριστοί πολιτισμοί, που πολλοί από αυτούς κρύβουν ερμητικά κλεισμένα και ασφυκτικά φυλαγμένα τα μυστικά τους. Μυστικά που αν κάποια στιγμή αποκρυπτογραφηθούν, ίσως αλλάξει όλη η γνώση για την ιστορία της ανθρωπότητας και την ιστορία του πλανήτη μας όπως την ξέραμε μέχρι τώρα. Ίσως η μυστηριώδης φυλή των Dzopas αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς κρίκους σε αυτή την εξέλιξη, και ταυτόχρονα την πιστοποίηση για την ύπαρξη και ενός ακόμα είδους ευφυούς πλάσματος πάνω στον πλανήτη μας. Που συμβιώνει δίπλα μας, μαζί μας, για χιλιάδες χρόνια...


Πηγή: diadrastiko

Απάντηση στη συζήτηση

RSS

Ψάχνεις κάτι ;

Loading

MYCOSMOS magazine





Συμπόσιο

Οταν οι επιστήμονες σηκώνουν τα χέρια

Ξεκίνησε από τον/την Φαύλος Κύκλος στο ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ – ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ. Τελευταία απάντηση από τον/την Βασίλειος Φωτίου 15 Ιουλ. 1 Απάντηση

Σήμα

Γίνεται φόρτωση...

scroll to the top