Ο Μίνωας, βασιλιάς-ιερέας της Κρήτης, κοσμοκράτορας «και όμοιος υιώ Θεού», είχε νικήσει σε μάχη τους Αθηναίους, και σαν φόρο για την ήττα τους, είχαν υποχρεωθεί να στέλνουν στην Κρήτη κάθε ένατο χρόνο, επτά νέα κορίτσια και επτά νέα αγόρια. Αυτά τα παιδιά ήταν τροφή για τον Μινώταυρο – μισός άνθρωπος, μισός ταύρος και γιος της βασίλισσας-συζύγου του Μίνωα, Πασιφάης από ερωτική ένωσή της, με ταύρο που της έστειλε ο Ποσειδώνας, όπως μας μεταφέρει η αρχαία παράδοση Ο Μινόταυρος είναι πολύ πιθανόν να ήταν κάποιο «προιόν» ανθρώπινου βιολογικού πειράματος (ωάριο γυναίκας –της Πασιφάης- με σπέρμα ζώου Ταύρου) ή κωδική ονομασία κάποιου γονιδίου που προκαλεί το θάνατο ή απλά κάποια αληγορία. Ο Μινώταυρος όπως μας λένε οι μύθοι, τρεφόταν με ανθρώπινο κρέας, και ζούσε μέσα στον λαβύρινθο, ένα περίπλοκο κατασκεύασμα που ήταν αδύνατον, αν δεν γνώριζε να βρει κάποιος την έξοδο να διαφύγει. Ο λαβύρινθος ήταν έργο του σοφού Δαίδαλου. «Στην πελασγική Κρήτη το κύριο μέρος της λατρείας ήταν αρχικά συγκεντρωμένο, στο θηλυκό πρόσωπο της θεότητας, στη Μεγάλη Μητέρα, τη Ρέα-Γη ή Μα, γιατί αυτή συμβόλιζε την παραγωγική ανανεωτική φροντίδα της Μητέρας Φύσεως. Οι θρησκευτικές τελετές ήσαν απόδοση σεβασμού σ΄ αυτήν και εκδήλωση της παρακλήσεως για την βοήθειά της. Και σ΄ αυτές πρωτεύουσα θέση κατείχαν οι ιέρειες της σαν ομόφυλες της Μεγάλης Θεάς. Ο Λαβύρινθος ήταν κυρίως μεγάλο πολύπλοκο υπόγειο σπήλαιο με πολλές και καμπυλωτές διόδους όπως των μεταλλείων. Για τούτο και τα πλησίον του Ναυπλίου της Αργολίδας σπήλαια ονομάζονταν λαβύρινθοι. Και τον ίδιο αυτό χαρακτήρα είχαν όλα σχεδόν τα οικοδομήματα τα οποία οι αρχαίοι ονόμαζαν λαβυρίνθους. Περιγράφονται δε όλοι πάντοτε, ότι ήσαν μερικώς ή καθ’ ολοκληρίαν κάτω από τη γη…», («Τα αρχαία μυστήρια», Διδώ Καλλέργη – Αθήναι 1976). Το θέμα της ύπαρξης η μη του Λαβύρινθου στην Κρήτη μέχρι πρότινος ήταν ομιχλώδες αλλά με άρθρο και φωτογραφίες του μηνιαίου περιοδικού «Τρίτο Μάτι» έρχεται να ταράξει τα νερά και να μας αποδείξει ότι ο Λαβύρινθος–παρόλες τις φθορές που έχει υποστεί με το πέρασμα των χιλιετηρίδων – υπάρχει! Στο άρθρο του «Ζέπελιν και…Μινώταυρος» ο Π. Γ. Βουδούρης γράφει « Κοινό λατομείο» λένε πάλι οι ειδικοί για την αρχαία τεχνητή σπηλιά της Κρήτης. Το Τ.Μ. επιλέγει να πάει κόντρα στο ρεύμα. Όχι είναι ο αληθινός Λαβύρινθος! Αυτός που οι αίθουσές του τραντάχτηκαν από την πάλη του Μινώταυρου με τον Θησέα. Αυτός που στους λειασμένους τοίχους των διαδρόμων του είχε καταγράψει κάθε χρόνο τους θρήνους και τον φόβο των αγοριών και των κοριτσιών της Αθήνας…». Στο κυρίως άρθρο του περιοδικού με τίτλο «Ο θρυλικός Λαβύρινθος» γράφει συγκεκριμένα: «Όμως, πάρα πολλές ενδείξεις δείχνουν ότι ο θρυλικός Λαβύρινθος της Κρήτης και του Μίνωα υπάρχει και μάλιστα η ύπαρξή του είναι γνωστή σε όλες τις εποχές!...Αλλά στον νομό Ηρακλείου, στην τοποθεσία Μεσαρά και δίπλα στην ιστορική Γόρτυνα, ανάμεσα στο χωριό Καστέλλι και το χωριό Ρουφά, η ιερή λαϊκή παράδοση επιμένει εδώ και χιλιετίες να τοποθετεί την είσοδο του ιστορικού Λαβύρινθου...», («Τρίτο Μάτι», Αύγουστος 2004, τεύχος 125). Η άποψή μου είναι πως ο Λαβύρινθος ήταν ένα εργαστήριο-σχολή όπου έκαναν πειράματα οι επιστήμονες εκείνης της εποχής, όπως στα σημερινά ερευνητικά κέντρα. Όταν ο Θησέας, πήγε στην Αθήνα για να συναντήσει τον πατέρα του Αιγέα και αφού ο πατέρας του τον αναγνώρισε σαν νόμιμο γιο του, συνόδευσε εθελοντικά τις νέες και τους νέους στην Κρήτη με σκοπό να εξοντώσει τον Μινώταυρο. Κατά την θαλάσσια διαδρομή, -όπως έκανε στην πορεία του, από την Τροιζήνα στην Αθήνα-, περνά από διάφορες δοκιμασίες, (Πλούταρχος, Θησέας, 7 c). Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι οι δοκιμασίες και οι άθλοι ήταν απαραίτητο συστατικό όλων όσων καταγίνονταν με τεχνικές αθανασίας. Αν σταθούμε και αναλύσουμε αυτό το συμβάν, βλέπουμε ότι δεκατέσσερις νέοι άνθρωποι, - που χρησιμοποιούνταν για πειράματα - κάθε χρόνο δίνονται στον Μίνωα της Κρήτης και χρησιμεύουν για τροφή του Μινώταυρου μέσα στον λαβύρινθο. Φαίνεται καθαρά ότι στη Κρήτη γίνονταν κάποια πειράματα που είχαν σχέση με την αθανασία, αφού αν σκεφτούμε συμβολικά βλέπουμε τον λαβύρινθο με τις σπείρες του όπως απεικονίζεται να συμβολίζει το ανθρώπινο DNA, και τον Μινώταυρο να συμβολίζει τον θάνατο. Μήπως εκείνη την εποχή έψαχναν και κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν το ανθρώπινο DNA όπως και τα σημερινά χρόνια; Μήπως ο Μινώταυρος ήταν το γονίδιο που προξενεί τον θάνατο; Ο Θησέας ήταν αυτός που εξόντωσε τον θάνατο, νικώντας τον Μινώταυρο και πιθανόν να χρησιμοποίησε τον εαυτό του σε κάποιο πείραμα επιστημόνων της εποχής αυτής με εκπληκτικά αποτελέσματα. Φυσικά οι νέες και οι νέοι -που κάθε επτά χρόνια έστελναν οι Αθηναίοι- χρησιμοποιούντο σαν πειραματόζωα από τους επιστήμονες στο ερευνητικό κέντρο του λαβύρινθου. Φτάνοντας στην Κρήτη, συνάντησε την Αριάδνη, κόρη του Μίνωα και της Πασιφάης, που ήταν κόρη του Ήλιου (Βιργίλιος, Georgica 1.222). Αυτή του έδωσε την άκρη ενός νήματος που ο Θησέας στερέωσε στην πόρτα του λαβύρινθου και μπήκε μέσα, (Πίνδαρος, εις Νεμεονίκας 5.89). Συνάντησε τον Μινώταυρο και μετά από μάχη σώμα με σώμα τον σκότωσε. Μαζεύοντας το κουβάρι με το νήμα βγήκε από τον λαβύρινθο και με συντροφιά την Αριάδνη και τους νέους και νέες της Αθήνας, μπήκε στο πλοίο που θα τους μετέφερε πίσω. Ο Μίνωας τους κυνήγησε με τα πλοία του άλλά δεν κατάφερε να τους φτάσει. Περνώντας από την Νάξο κατ΄ εντολή του Διόνυσου ο Θησέας άφησε την Αριάδνη στο νησί, όπου και ο θεός την πήρε μαζί του (Διόδωρος Σικελιώτης 5,51,4) στο όρος Δρίος απ’ όπου και εξαφανίστηκε. Για τον Θησέα, αφηγούνται ακόμη ότι πήγε στον Άδη (Παυσανίας Περιηγητής 10.28,2) και επέστρεψε νικητής. Μια ακόμη ένδειξη της σωματικής αθανασίας του Θησέα είναι ότι. «Ύστερα από τον θάνατό του δεν απόμεινε αρχικά κανένα μνήμα, κανένας σίγουρος τόπος της λατρείας του ήρωα. Αυτό έμοιαζε με εξαφάνιση και όχι με θάνατο…», (Η Μυθολογία των Ελλήνων. Κ. Κερένυι). Ο ίδιος μάλιστα ο Θησέας, εμφανίστηκε στη μάχη του Μαραθώνα και πολέμησε στο πλευρό των Ελλήνων: «Το φάσμα του Θησέως λέγεται ότι εφάνη εν Μαραθώνι, ότε οι Έλληνες επολέμουν προς τους Πέρσας, φερόμενον εναντίον των βαρβάρων…», (Η Ελληνική μυθολογία Κ. Κοντογόνης Εκ. Δίον-Βιβλία Ψαράς). Όλοι μας βέβαια γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν φαντάσματα πόσο μάλλον να πολεμούν σε μάχη και μάλιστα ημέρα.

Προβολές: 634

Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

Μας ενδιαφερει η εξωτερικη αναγνωση - "ερμηνεια" του μυθου??? ( δηλ αν υπηρξε και που ο Λαβυρινθος, αν εκαναν πειραματα με το DNA κλπ, και να κανουμε εικασιες περι της ανθρωπινης υποστασεως του Θησεα κλπ) ή η εσωτερικη του ανάγνωση-αποσυμβολισμος ???????????? παραθετω και το ακολουθο λημμα:
Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ
Στην καθομιλούμενη γλώσσα ο μύθος είναι φαντασία, κάτι που δε θεωρείται αληθινό. Οι μελετητές της μυθολογίας, ωστόσο, δίνουν μια διαφορετική εξήγηση. Ο μύθος είναι ένα ιδιαίτερο είδος ιστορίας, που προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιες όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει. Κάποιοι άλλοι όπως ο Φράι, προβάλλουν την άποψη πως οι μύθοι είναι ιστορίες για θεούς και άλλες υπερφυσικές υπάρξεις. Με τη σειρά του ο Μιρτσέα Ελιάντε θεωρεί πως ο μύθος είναι συχνά αφήγηση της ανθρώπινης προέλευσης ή της δημιουργίας του κόσμου και την ίδια στιγμή μια ιερή εξιστόρηση. Ο Λεβί Στρος από την άλλη ισχυρίζεται πως χρειάζεται γλωσσολογική ανάλυση του μύθου. Είναι εκείνη που μπορεί να αποδώσει ή να αποκαλύψει το κεντρικό του νόημα. Για τον Φρόιντ ο μύθος είναι όνειρα που πηγάζουν από τον ασυνείδητο νου. Στην πραγματικότητα είναι δυνατόν, όπως έδειξε ο Καρλ Γιουνγκ, να αποκαλύπτουν και αρχέτυπα του συλλογικού ασυνείδητου. Για τον Τζόζεφ Κάμπελ ο μύθος προσανατολίζει τον άνθρωπο προς τις μεταφυσικές διαστάσεις της ύπαρξης, ερμηνεύει την προέλευση του σύμπαντος, ζωντανεύει τις κοινωνικές αξίες και ταυτόχρονα απευθύνεται στα έσχατα βάθη της ψυχής. Ο Τζέιμς Φρέιζερ με τη σειρά του αντιμετωπίζει το μύθο ως προεπιστημονική προσπάθεια από μέρους του ανθρώπου να ερμηνεύσει το φυσικό του περιβάλλον. Ο Μαλινόβσκι μάλλον συμφωνεί με τούτη την άποψη και θεωρεί μάλιστα ότι είναι η επιστήμη των πρωτόγονων κοινωνιών. Για τον Ντιρκάιμ ο μύθος είναι το κλειδί για τη διάκριση ανάμεσα στο ιερό και το βέβηλο, ή ανίερο.


Η Αφροδίτη και ο Έρως αντιστέκονται στην ερωτική επιθετικότητα του Πανός. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.Άσχετα, λοιπόν, αν ο μύθος εμφανίζεται με τη μορφή της ιερής εξιστόρησης, του παραμυθιού ή του θρύλου, πάντα ο κεντρικός πυρήνας του συνίσταται από τρεις βασικές αλήθειες. Καταρχήν είναι μια προσπάθεια ερμηνείας του μακρόκοσμου, των δυνάμεων που ελέγχουν τον κόσμο και της σχέσης που έχουν τα ανθρώπινα πλάσματα με αυτές τις δυνάμεις. Έπειτα, είναι ένας συμβολικός τρόπος διδασκαλίας αυτών των πλασμάτων, για το πώς μπορούν να τα βγάζουν πέρα με τις δυνάμεις της εξέλιξης, μέσα από καθορισμένα ανοδικά μονοπάτια που καλείται να βαδίσει η συνείδηση. Τέλος, ακόμη και αν δεν αναγνωρίζεται από τους επιστήμονες ιστορικούς, σε πολλές περιπτώσεις είναι πιθανώς καταγραφή -με τη μορφή του θρύλου- πρώιμων ιστορικών γεγονότων με συγκεκριμένες χωροχρονικές αναφορές. Συγκεριμένο παράδειγμα σε αυτή την περίπτωση είναι η μεγάλη έρευνα που διεξάγεται για την ιστορικότητα της Ιλιάδας και της Οδύσσειας.

Σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις εποχές, και κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις οι μύθοι των ανθρώπων υπήρξαν η ζωντανή έμπνευση για όλες τις δραστηριότητες του νου, των συγκινήσεων και του σώματος. Πολύ περισσότερο κάτι τέτοιο είναι αληθινό για τους Έλληνες, έναν λαό με γόνιμη μυθοπλαστική φαντασία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο μύθος είναι ένα μυστικό άνοιγμα, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ρίξει μια φευγαλέα κοσμολογική ματιά στις ανεξάντλητες ενέργειες του σύμπαντος και στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι ενέργειες μεταβάλλονται, μετουσιώνονται σε πολιτισμό.

ΘΗΣΕΑΣ ΚΑΙ ΚΡΗΤΗ.
Στο συνολο των επιμερους μυθων που απαρτιζουν τον μυθο του Θησεα, βρισκουμε πολλα στοιχεια που μπορει να εχουν ιστορικη βαση. Η αντιμετωπιση της Μινωικης Κρητης απο την συγχρονη της Ελλαδα διεπεται απο σεβασμο και ισως και φοβο. Στον μυθο, ο Μινωας απαιτει σε τακτα χρονικα διαστηματα την μεταβαση Αθηναιων νεων και νεανιδων στην Κρητη. Οι νεοι αυτοι τοποθετουνται στο λαβυρινθο οπου και πεφτουν θυματα του τρομερου μινωταυρου.

Ο φορος αυτος πληρωνεται στον παντοδυναμο Μινωα ως αποζημιωση για τον θανατο του γιου του Ανδρογεου. Ο Ανδρογεως συμμετειχε σε γυμναστικους αγωνες της Αττικης οπου και πρωταγωνιστουσε. Η συμμετοχη ενος Μινωιτη σε ελληνικους αγωνες ειναι ενα τεκμηριο για την Ελληνικοτητα του προηγμενου Μινωικου πολιτισμου. Οι νεοι και οι νεες που απαιτουσε ο Μινωας απο την "Αθηνα" μαλλον δεν προοριζονταν για καποια ανθρωποθυσια, ουτε καν για να εκτελεσουν καταναγκαστικα εργα στην Κρητη. Ειναι εξισου πιθανο οι νεοι αυτοι να εκπαιδευονταν και να "εκμινωιζονταν" και οτι ο σκοπος αυτης της κινησης ηταν να εμπλουτιστει το γονιδιακο δυναμικο της Κρητης με "φρεσκο αιμα". Τιποτα ομως δεν αποκλειει και το ενδεχομενο της δουλειας, μια και η δουλεια φαινεται πως ηταν θεσμος στην Μινωικη Κρητη. Το αλλο στοιχειο που προκυπτει απο τον μυθο του θησεα αφορα και παλι την Μινωικη τεχνογνωσια. Ο Θησεας για να μπορεσει να βγει απο τον Λαβυρινθο χρησιμοποιει τον μιτο της Αριαδνης. Η Αριαδνη που θεωρειται οτι ανηκει στην ταξη των ημιθεων, ειναι κορη του Μινωα. Ο μιτος της Αριαδνης, ενα απλο κουβαρι που απλα ξετυλιγεται;... μαλον οχι...
Γιατι ο μιτος της Αριαδνης δεν ειναι μια ανουσια αναφορα; Γιατι δεν ειναι η μοναδικη αναφορα σε μινωικο νημα. Σε ενα ααλο μυθο, αυτον της αναζητησης του δραπετη τεχνιτη (η αν θελεται τεχνολογου) Δαιδαλου απο τον βασιλια Μινωα, συνανταμε μια ενδιαφερουσα αναφορα: για να εντοπισει ο Μινωας τον ευφυη Δαιδαλο χρησιμοποιησε ο ιδιος με την σειρα του ενα τεχνασμα: εθεσε ενα αινιγμα που μοναχα ο Δαιδαλος θα μπορουσε να λυσει προδιδοντας ετσι το κρησφυγετο του: Πως μπορει να περασει καποιοςενα νημα μεσα απο το κελυφος ενος σαλιγκαριου (κοχλια). Αν απομυθοποιησουμε το συγκεκριμενο αινιγμα, τοτε αυτο μπορει να διατυπωθει ως εξης: με ποιο τροπο κατασκευαζαν οι Μινωιτες τις σπειρες που αποτελουσαν τοσο συχνο μοτιβο στην Μινωικη τεχνη; Γιατι το κελυφος του σαλιγκαριου εμφανιζει μια φυσικη σπειρα και ο ιδιος ο μυθος ειναι μια παραβολη.
Κατα πασα πιθανοτητα η κατασκευη των σπειρων απο τους Μινωιτες δεν ηταν εμπειρικη αλλα κρυβει μια υποκειμενικη γεωμετρικη γνωση. Στην θεση της αρχαιας μινωικης πολης του Ακρωτηριου εχουν ανασκαφη περιπου δεκα μινωικα κτηρια. Ενα απο αυτα διακοσμειται απο σπειρες διαμετρου 32 εκατοστων. Συμφωνα με την ομαδα του ειδικου επιστημονα Κωνσταντινου Παπαοδυσσεα, οι σπειρες αυτες ειναι σχεδον τελειες σπειρες του Αρχιμηδη και ακολουθουν με αποκλισεις δεκατων του χιλιοστου συγκεκριμενη μαθηματικη φορμουλα. Για τις σπειρες αυτες ο ιδιος ο Παπαοδυσσεας λεει οτι: "... απο μονες τους δεν αποδεικνυουν οτι οι κατοικοι της (μινωικης) Θηρας ηξεραν αρκετη γεωμετρια για να διχοτομουν γωνιες. Αλλα ετσι φαινεται...(πως οντως ειχαν γεωμετρικες γνωσεις)..."
Οι τοιχογραφιες του Ακρωτηριου και οι οι σπειρες τους χρονολογουνται στα 1300 π.Χ. Ο Αρχιμηδης εθεσε την μαθηματικη φορμουλα για την σπειρα του 1000 χρονια αργοτερα. Οπως και στην περιπτωση του τλου και των Αρχιμηδειων κατασκευων ετσι και στην περιπτωση της σπειρας ηταν ο Αρχιμηδης αυτος που την ξανανακαλυψε. Ποια ηταν λοιπον η σχεση του Αρχιμηδη με την μινωικη τεχνολογια και ποια η προσβαση του σε αυτη: Ας μην ξεχναμε οτι ο Αρχιμηδης εζησε στην Σικελια, τον τοπο οπου συμφωνα με το μυθο θανατωθηκε ο βασιλιας Μινωας. Ο θανατος του Μινωα οπως περιγραφεται στον μυθο ειναι αρκετα αποκαλυπτικος. Ο Μινωας εκστρατευει στην Σικελια για να επαναφερει τον Δαιδαλο και θανατωνεται σε βραστο νερο. Μηπως λοιπον ο μυθος αναφερεται σε μια μινωικη εκστρατεια κατα μιας μινωικης αποικιας στην Σικελια που ειχε αποσκιρτησει; Μηπως ο μινωικος στολος καταστραφηκε ολοσχερως μεσοπελαγα απο το τρομακτικο τσουναμι που η εκρηξη του ηφαιστειου της Θηρας προκαλεσε; Ισως αυτη να ηταν η αρχη του τελους για τον ενδοξο μινωικο πολιτισμο.

Του Αργυρη Πετρου, ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΜΙΝΩΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, στην ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ τευχ.28 Ιανουαριος 2007.

Απάντηση στη συζήτηση

RSS

Ψάχνεις κάτι ;

Loading

MYCOSMOS magazine





Συμπόσιο

Ψίθυρος στο αίμα

Ξεκίνησε από τον/την Mak Aroni στο ΧΩΡΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΜΥΣΤΩΝ το Σάββατο. 0 Απαντήσεις

Οταν οι επιστήμονες σηκώνουν τα χέρια

Ξεκίνησε από τον/την Φαύλος Κύκλος στο ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ – ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ. Τελευταία απάντηση από τον/την Βασίλειος Φωτίου 15 Ιουλ. 1 Απάντηση

Σήμα

Γίνεται φόρτωση...

scroll to the top