Παρθένος

Μετά το Λέοντα ο ζωδιακός αστερισμός που ακολουθεί είναι αυτός της Παρθένου. Είναι εξαιρετικά μεγάλος ως προς τον αριθμό των αστεριών του, που φτάνουν τα εκατόν είκοσι ορατά δια γυμνού οφθαλμού μια σκοτεινή νύκτα. Κατά το μήνα Μάιο και γενικότερα την άνοιξη βρίσκεται στο νότιο μέρος του ουρανού πάνω στη γραμμή της εκλειπτικής και είναι ορατός τις πρώτες νυχτερινές ώρες. Για να τον εντοπίσουμε πρέπει να ερευνήσουμε την περιοχή του ουρανού που βρίσκεται συμμετρικά του πολικού αστέρα ως προς τη Μεγάλη ’ρκτο. Αν και αποτελείται από πολλά αστέρια εντούτοις λίγα είναι λαμπρά οπότε δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός. Από τα αστέρια του μπορούμε να ξεχωρίσουμε τον Στάχυ άστρο πρώτου μεγέθους (1,2 για την ακρίβεια), που ξεχωρίζει μόνος του στην ευρύτερη περιοχή.

 

ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ.

virgo.gif (52925 bytes)

Η Παρθένος δεν είναι άλλη από την κόρη της θεάς Δήμητρας, την Περσεφόνη, που απήχθη από τον Πλούτωνα στον ’δη. Παρόλα αυτά το όνομα της το οφείλει στην Παρθένο θεά Δήμητρα, οπότε κατά άλλους ταυτίζεται με την μητέρα και κατά άλλους με την κόρη. Όταν λοιπόν ο Πλούτωνας άρπαξε την Περσεφόνη η μητέρα της λυπήθηκε τόσο πολύ που διέταξε τη Γη να εμποδίσει κάθε ανθοφορία για να χαθεί κάθε ομορφιά. Έτσι ένας βαρύς χειμώνας σκέπασε όλο τον επάνω κόσμο και έφερε φοβερό λοιμό και δυστυχία. Ο Δίας μη μπορώντας να ανεχτεί την κατάσταση προσπάθησε να φέρει ένα συμβιβασμό και έπεισε τον Πλούτωνα να αφήνει ελεύθερη την Περσεφόνη για έξι μήνες στον πάνω κόσμο και να την κρατάει μαζί του για τους άλλους έξι. Μετά από αυτή τη συμφωνία η Δήμητρα επέτρεψε στη γη να ανθοφορήσει πάλι και αποφάσισε για τους έξι μήνες που θα βρίσκεται κοντά της η αγαπημένη της θυγατέρα να έχει καλοκαιρία οπότε έχουμε άνοιξη και καλοκαίρι και όσο θα λείπει στον ’δη η γη λυπημένη, να είναι άγονη

. Οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν την Παρθένο σα νεαρή αγγελόμορφη κόρη στον ουρανό να κρατά με το ένα της χέρι ένα κλαδί φοίνικα και με το άλλο ένα στάχυ αφού συνδέεται με το θερισμό και την καρποφορία της γης. Για αυτό μάλιστα πήρε την ονομασία που αναφέραμε το λαμπρότερο της άστρο, ο Στάχυς.

http://www.astrovox.gr

 

Ο μύθος της Παρθένου


v

O μύθος της Παρθένου
Ο αστερισμός της Παρθένου είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αστερισμός, μετά την Ύδρα και γνωστός από την αρχαιότητα σε πολλούς λαούς, πάντα σχετικός με μια θηλυκή θεά. Οι μύθοι για την Παρθένο μετεξελίχθηκαν με τον καιρό. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, η Τιτανίδα Αστραία (που ονομάζεται επίσης και Αστραπή), κόρη του Αστραίου και της Ηούς (Ηώς – η αυγή), πρόσφερε τη βοήθειά της στο Δία, όταν ξεκίνησε η Τιτανομαχία. Όταν ο πόλεμος τελείωσε η Αστραία ζήτησε από το Δία να παραμείνει παρθένα (δηλαδή να μην παντρευτεί). Ο Δίας της έκανε τη χάρη και ,για να την τιμήσει, την τοποθέτησε στον αστερισμό της Παρθένου και ανέθεσε σε εκείνη να μεταφέρει τον κεραυνό του.

Καθώς η Αστραία έγινε η θεά-τιμωρός που παρέδιδε τον κεραυνό του Διός στο στόχο του, ταυτίστηκε με τη θεά Δίκη, κόρη του Δία και της Θέμιδος, ακόμη και με τη Νέμεση, την αυστηρή θεά που προάγει το έργο της Δίκης. Έτσι λεγόταν ότι κάποτε ζούσε ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά, όταν αυτοί έγιναν άδικοι, τους εγκατέλειψε και ανέβηκε και πάλι στον Ουρανό, όπου έγινε ο αστερισμός της Παρθένου. Αρχικά ο αστερισμός αυτός συμπεριλάμβανε και τον αστερισμό του Ζυγού, όπου η Παρθένος Αστραία κρατούσε στο δεξί της χέρι τη ζυγαριά, που αντιπροσωπεύει ο Ζυγός.
Στην αρχή λοιπόν η Παρθένος ήταν συνδυασμένη με την έννοια της δικαιοσύνης και της ακεραιότητας και συμπεριλάμβανε τον αστερισμό του Ζυγού. Από κάποια στιγμή και μετά -απροσδιόριστο πότε ακριβώς- συσχετίστηκε με τη γονιμότητα, την καλλιέργεια και την καρποφορία της γης και αποσυνδέθηκε από τη Δίκη και τη Νέμεση, καθώς και από τον αστερισμό του Ζυγού. Η έννοια της Παρθένου μετεξελίχθηκε και τελικά συσχετίστηκε με τη θεά Δήμητρα, θεά της καλλιέργειας της γης, της γεωργίας, της καρποφορίας και των σιτηρών.
Η Δήμητρα είναι κόρη του Κρόνου και της Ρέας και αδερφή του Δία. Οι μύθοι της διαδόθηκαν σε όλες τις περιοχές του τότε ελληνικού κόσμου, όπου ευδοκιμούν τα δημητριακά και ιδίως το σιτάρι (με προτίμηση την Ελευσίνα, τη Σικελία, την Καμπανία, την Κρήτη και την Πελοπόνησσο). Αυτή η θεά δίδαξε στους ανθρώπους τις γνώσεις της καλλιέργειας της γης και τους έδωσε τα δώρα των σιτηρών. Μια παράδοση αναφέρει ότι η Δήμητρα πλάγιασε με τον ήρωα Ιασίονα σε “χωράφι οργωμένο τρεις φορές” και από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Πλούτος.
Η πιο γνωστή όμως ιστορία, είναι αυτή της αρπαγής της Περσεφόνης. Η Δήμητρα από τους έρωτές της με το Δία γέννησε την αγαπημένη της Κόρη, την Περσεφόνη. Μητέρα και κόρη ήσαν αχώριστες μέχρι που ο θεός του Άδη, ο Πλούτωνας, ερωτεύτηκε την Περσεφόνη και θέλησε να την κάνει γυναίκα του. Με τη συγκατάθεση του Δία την άρπαξε μια μέρα που έπαιζε στους αγρούς της Νύσας και την έφερε στον Άδη. Η Δήμητρα απαρηγόρητη για το χαμό της κόρης της, την αναζητά παντού. Με τη βοήθεια της Εκάτης και του Ήλιου πληροφορείται τελικά που βρίσκεται η κόρη της. Οργισμένη με το Δία που βοήθησε την απαγωγή, εγκαταλείπει τον Όλυμπο κι παίρνοντας τη μορφή μιας γερασμένης γυναίκας έρχεται στην Ελευσίνα. Θλιμμένη για το χαμό της Περσεφόνης η Δήμητρα θρηνεί και στον πόνο της συμμετέχει όλη η φύση. Τα φυτά σταματούν να δίνουν καρπούς και μαραίνονται. Η γη γίνεται άγονη και οι άνθρωποι πεινούν.
Ο Δίας στέλνει τον Ερμή στον Άδη, για να καλοπιάσει τον Πλούτωνα, και να φέρει πίσω την Περσεφόνη παύοντας τη θλίψη της Δήμητρας. Ο Πλούτωνας δέχεται να την αφήσει, όμως πριν φύγει της δίνει κρυφά να φάει μερικούς σπόρους από ρόδι, σύμβολο γάμου και γονιμότητας. Πράγματι ο Ερμής την οδηγεί πίσω στη μητέρα της, που τη δέχεται με μεγάλη αγαλλίαση. Όμως η Περσεφόνη δεν μπορεί να μείνει για πάντα κοντά στη Δήμητρα γιατί είχε δεχθεί τροφή από τον Άδη κι έπρεπε να επιστρέψει. Με την παρέμβαση του Δία και της Εκάτης, οι θεές συμφωνούν να περνά η Περσεφόνη το μισό του χρόνου στον Άδη με το σύζυγό της και το υπόλοιπο μισό με τη μητέρα της.
Η Δήμητρα κατόπιν σταμάτησε την αφορία κι έκανε πάλι να βλαστήσουν τα χωράφια και να γεμίσουν καρπούς. Και δίδαξε στους ανθρώπους τις ιερές τελετές της γης και τα ιερά μυστήρια που τελούνται στην Ελευσίνα προς τιμήν της καρποδότρας θεάς, της κόρης της και του συζύγου της. Κι από τότε κάθε άνοιξη η Περσεφόνη επιστρέφει στην μητέρα της και όλη η γη βλασταίνει ενω το φθινόπωρο που επιστρέφει στον Άδη η γη μένει άκαρπη κι έρχεται ο μελαγχολικός χειμώνας. Σύμβολα της Δήμητρας είναι η παπαρούνα, το δρεπάνι και το στάχυ. Το λαμπρότερο αστέρι του αστερισμού της Παρθένου λέγεται επίσης Στάχυ.
Προς τιμήν της θεάς γίνονταν τα Προαρκτούρια, εορτή σε πολλές ελληνικές πόλεις. Μερικοί τα ταυτίζουν με τα Προαρητούρια, που γιορτάζονταν στις 5 Πυανεψίωνος (19/9) στην Ελευσίνα για την εξασφάλιση πανελλαδικής ευφορίας της γης πριν το όργωμα. Ίσως το όνομα Προαρκτούρια να αναφέρεται στον αστέρα Αρκτούρο από τον αστερισμό του Βοώτη, που βρίσκεται πλάι στην Παρθένο. Ο Αρκτούρος, το Στάχυ και ο Βασιλίσκος (από τον αστερισμό του Λέοντος) σχηματίζουν ένα μεγάλο τρίγωνο στον ουρανό που βοηθά τον προσανατολισμό.
Στη ρωμαϊκή εποχή ο αστερισμός της Παρθένου συσχετιζόταν με το ρωμαϊκό αντίστοιχο της θεάς Δήμητρας, την Ceres, και οι Ρωμαίοι είχαν καθιερώσει μεγάλη εορτή γονιμότητας προς τιμήν της γύρω στα μέσα Απριλίου. Στην Αίγυπτο η Παρθένος συνδεόταν με κάποιες πλευρές της μεγάλης ζωογόνας θεάς Ίσιδας, συζύγου του Οσίριδος, θεά επίσης σχετική με τη γονιμότητα και την καρποφορία της γης γύρω από το Νείλο. Για τους Ασσύριους ήταν η Βααλίτα, η σύζυγος του θεού Βάαλ, θεού συγγενικού με το Διόνυσο.

http://asteriskos.wordpress.com
 
 
 
 

 

Ετικέτες: ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ, ΜΥΘΟΣ, ΠΑΡΘΕΝΟΣ-VIRGO

Προβολές: 1125

Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

Πανσέληνος Παρθένου


Η Πανσέληνος της Παρθένου, θα είναι στη μέγιστη λάμψη της, στις 31 Αυγούστου, στις 16:59 μ.μ. ώρα Ελλάδος, στις 8ο μοίρες και 34΄ λεπτά των Ιχθύων.
 Η Παρθένος (Λατινικά: Virgo, συντομογραφία: Vir) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι βόρειος αστερισμός, ο μεγαλύτερος απ' όλους τους ζωδιακούς αστερισμούς σε έκταση, αλλά και ο μακρύτερος (καλύπτει περί τις 52 μοίρες). Συνορεύει με τους αστερισμούς κόμη Βερενίκης, Λέοντα, Κρατήρα, Κόρακα, Ύδρα, Ζυγό, Όφι (το τμήμα της Κεφαλής) και Βοώτη.
 

Η Αστραία στην Ελληνική μας Μυθολογία κατά μία εκδοχή είναι η καταστέρωση του αστερισμού της Παρθένου.

Ηταν θυγατέρα του Αστραίου και της Ηούς ή σύμφωνα με άλλους του Διός και της Θέμιδος. Κατέβηκε από τον ουρανό στη γη την εποχή του Χρυσού αιώνα και διατηρούσε μεταξύ των πρώτων ανθρώπων την ειρήνη, την ευνομία και τη δικαιοσύνη. Αλλά, όταν πέθαναν οι αθώοι εκείνο άνθρωποι της πρώτης γενιάς, οι μεταγενέστεροι άρχισαν να παρανομούν, ν’ αδικούν και να πολεμούν μεταξύ τους, κι εκείνη νιώθοντας αποστροφή αναχώρησε για τα όρη και τις ερημιές για να μη βλέπει τα κακά. Τέλος, επειδή πλήθαιναν οι πόλεμοι και την τάραζαν κι εκεί, ανέβηκε πάλι στον ουρανό και κάθισε στο Ζώδιο εκείνο το οποίο πήρε από αυτήν το όνομα Παρθένος, μιας και η ίδια ήταν παρθένος.

Άλλες πηγές μας πληροφορούν ότι,  όταν ο πατέρας της παρακινούσε τους Τιτάνες να ξεσηκωθούν σε πόλεμο εναντίον των θεών, εκείνη είχε αντίθετη άποψη, λέγοντας ότι δεν ήταν δίκαιο. Όταν οι θεοί το πληροφορήθηκαν την καταστέρωσαν τιμώντας την για τη δικαιοσύνη της, επιπλέον δε την ονόμασαν Θέμιδα και Δίκη.
Κατ' άλλους ο αστερισμός αναπαριστά την Περσεφόνη, την κόρη της θεάς Δήμητρας. Γενικώς ως μορφή στον αστερισμό απεικονίζεται να κρατά ένα κλαδί φοινικιάς στο δεξί της χέρι και ένα στάχυ στο αριστερό. Σχετικά ο Νόννος την αποκαλεί «σταχυώδης Κούρη». Επίσης, κάποτε αναφέρεται ως η ίδια η Δήμητρα, ενώ οι Ρωμαίοι αστρολόγοι ονόμαζαν το ζώδιο Arista (= ο θερισμός) απ' όπου και το Arista Puella(e) του Καίσιου. Σύμφωνα με άλλη μυθολογική εκδοχή ήταν η Ηριγόνη, κάτι που εμφανίζεται και στην «αποθέωση» που έγραψε ο Βιργίλιος
Η Ηριγόνη υποτίθεται ότι μεταφέρθηκε στα ουράνια μαζί με τον πατέρα τηςΙκάριο, που λέγεται ότι είναι ο Βοώτης
Τέλος, άλλες προσωποποιήσεις περιλαμβάνουν την Ειρήνη (αδελφή της Αστραίας), τη Σίβυλλα, την Κυβέλη και την Τύχη
Είναι χαρακτηριστική η συσχέτιση με «τυφλές» (μεταφορικά) θεότητες όπως ηΔίκη και η Τύχη, πράγμα που συνδέεται με το ότι η αστρική μορφή εμφανίζεται «ακέφαλη», καθώς οι αστέρες που παριστάνουν το κεφάλι της δεν είναι καθόλου φωτεινοί.
Ας ασχοληθούμε όμως με την Πανσέληνό μας:
Οι ενέργειες, της Πανσελήνου της Παρθένου, βοηθούν στη δόμηση της κατανοήσεως, από την ψυχή, της Εγωικότητας και τη βοηθούν να γίνει γέφυρα, ανάμεσα στο Κατώτερο και στο Ανώτερο Εγώ, ώστε να αφομοιώσει όλες τις προσωπικές εντυπώσεις και σκέψεις μας, για να μπορέσουν  ν'  αποθηκευτούν και ν' αποθανατιστούν μαζί της, όντας τα μόνα στοιχεία της εφήμερης Προσωπικότητάς μας, που επιβιώνουν του θανάτου και του χρόνου. 
Είναι λογικό, ότι μόνον ό,τι είναι ευγενές, πνευματικό και θείο θα αποτελέσει μαρτυρία στην Αιωνιότητα ότι, όντως, ζήσαμε.
Η 6η Πύλη της Παρθένου, γιατί η Παρθένος είναι το 6ο ζώδιο, στο Ζωδιακό Κύκλο, είναι ένα ενεργειακό πεδίο που ωθεί τον άνθρωπο, τον πλανήτη μας και το Ηλιακό μας σύστημα σε εξέλιξη και εκδήλωση της ποιότητας του Σχεδίου της κάθε ψυχής. 

       Είναι η ενέργεια, η οποία οδηγεί στην Ενόραση,   
                    
συνδυάζοντας την ύλη με το Πνεύμα
                              και φέρνοντας ομορφιά.

Γι’αυτό αντιπροσωπεύεται από την 6η ακτίνα η οποία εκδηλώθηκε πριν από 2.000 χρόνια.
Είναι, επίσης, ποιότητα 4ης ακτίνας, την οποία θέτει σε 
ενέργεια 

η Σελήνη, η οποία αντιπροσωπεύει το Πυρ δια τριβής, δηλαδή, την Αρμονία μέσω Συγκρούσεως,

η οποία οδηγεί στην αποκάλυψη της θρησκευτικής μας ποιότητας και ποιότητα 2ης  ακτίνας, η οποία αντιπροσωπεύει το Ηλιακό Πυρ, 

                     μέσω του Ιεραρχικού πλανήτη Δία, 
                 ο οποίος καθοδηγεί την Αγάπη – Σοφία.

Αυτή η Πανσέληνος αντιπροσωπεύει το εξάκτινο αστέρι της φυσικής γέννας μας, το οποίο εάν ανοιχθεί και τεντωθεί θα μας παρουσιάσει ένα ρόμβο, σύμβολο της Υλιστικής Πραγματικότητας και της Πνευματικής Θεϊκής Υπάρξεως και της Ερμητικής ρήσεως «Ό,τι επάνω και κάτω».
Είναι, το αστέρι αυτό, το σύμβολο της γειώσεως της Ύλης – Μορφής, στο κάτω Τρίγωνο, το οποίο στην ανερχόμενη βάση του συναντά τη βάση του επάνω Τριγώνου, των Θεϊκών Δυνάμεων.  
Το Πνευματικό Τρίγωνο, με αυτόν τον τρόπο, αντικατοπτρίζεται στην ύλη μέσω της κοσμικής δυνάμεώς του και κάνει δυνατή, τη φαινομενική ύπαρξη και τις αντιλήψεις της πλάνης του αστρικού πεδίου μας, να φιλτραριστούν και να μεταφερθούν στον Πνευματικό Κόσμο, σαν Ηθικό Δίδαγμα των γήινων ενεργειών μας.
Το εξάκτινο αστέρι, επίσης, απεικονίζει τη διαδικασία της ενέλιξης – πτώσεως – καθόδου και την αντίθετή της, τής εξελίξεως – ανελίξεως –  ανόδου.
Ο άθλος του Ηρακλέους, που αντιπροσωπεύει την Πανσέληνο της Παρθένου είναι «Η ζώνη της Ιππολύτης».

Η Ιππολύτη (1) ή με βάση άλλη εκδοχή Μελανίππη (2), ήταν βασίλισσα των Αμαζόνων. Η ζώνη της είχε δοθεί ως δώρο από τον Άρη. Για τις Αμαζόνες η ζώνη αυτή αποτελούσε έμβλημα εξουσίας. 
Η Αδμήτη, κόρη του Ευρυσθέα επιθυμούσε να αποκτήσει τη ζώνη αυτή, γι'αυτό και ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή να του τη φέρει.
Μητέρα της Ιππολύτης ήταν η Οτρήρη και αδελφή της η Πενθεσίλεια ή και ηΑντιόπη
Ο Ηρακλής συνοδεύτηκε στην αποστολή του αυτή από αρκετούς συντρόφους του, όπως το Θησέα, τον Πηλέα και τον Τελαμώνα
Στο ταξίδι τους έως τον Εύξεινο Πόντο αντιμετώπισαν όπως ήταν αναμενόμενο κάποιες περιπέτειες. Στην Πάρο οι άγριες διαθέσεις των κατοίκων του νησιού τούς εξώθησαν να σκοτώσουν δύο συντρόφους του Ηρακλή. 
Ο ήρωας τότε εξοργισμένος σκότωσε τα τέσσερα παιδιά του Μίνωα που κατοικούσαν στο νησί και πολιόρκησε τους κατοίκους του νησιού μέσα στα τείχη της πόλης. Εκείνοι, μη αντέχοντας την πολιορκία, αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν με τον Ηρακλή και να αντικαταστήσουν τους δύο νεκρούς συντρόφους του με τον Σθένελο και τον Αλκαίο, εγγονούς του Μίνωα.
Στη Μυσία, ο βασιλιάς της Λύκος βρισκόταν σε πόλεμο με μια γειτονική φυλή. Ο Ηρακλής τον βοήθησε να νικήσει τους εχθρούς του και εκείνος για να τον τιμήσει ονόμασε τη χώρα που κατέκτησε Ηρακλεία.
                                                                                 

 
Μετά από αυτές τις περιπέτειες οι ήρωες αποβιβάστηκαν στη Θεμίσκυρα, πρωτεύουσα της χώρας των Αμαζόνων. Η Ιππολύτη φαινόταν κατ' αρχήν πρόθυμη να τους παραχωρήσει τη ζώνη. Ωστόσο η Ήρα θέλοντας να δυσκολέψει το έργο του Ηρακλή, μεταμορφώθηκε σε Αμαζόνα και ξεσήκωσε τις υπόλοιπες εναντίον του. Αυτό το κατόρθωσε διαδίδοντας τη φήμη, ότι ο Ηρακλής και οι σύντροφοι του είχαν σκοπό ν' απαγάγουν τη βασίλισσά τους. Το αποτέλεσμα της δολοπλοκίας της Ήρας ήταν οι Αμαζόνες να οπλιστούν ακαριαία και να ορμήσουν στο μέρος όπου βρισκόταν το πλοίο του Ηρακλή.Ακολούθησε μια αιματηρή μάχη, η οποία οδήγησε στο θάνατο πολλές από τις Αμαζόνες.                                              
                                                                                    
Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος υποστήριζε ότι μεταξύ των Αμαζόνων που θανατώθηκαν βρισκόταν και η Ιππολύτη, από το νεκρό σώμα της οποίας ο Ηρακλής πήρε τελικά τη ζώνη. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης από την άλλη αναφέρει ότι η Ιππολύτη απλά αιχμαλωτίστηκε και παρέδωσε τη ζώνη ως αντάλλαγμα για την ελευθερία της.
Στα πλαίσια του μύθου αυτού εντάσσεται και το πέρασμα του Ηρακλή από την Τροία. Με βάση τον Απολλόδωρο τον Αθηναίο ο Ηρακλής πριν επιστρέψει στις Μυκήνες για να παραδώσει τη ζώνη στον Ευρυσθέα, βρέθηκε στην Τροία. Εκεί βρήκε την Ησιόνη κόρη του βασιλιά Λαομέδοντα δεμένη σ' ένα βράχο προορισμένη να κατασπαραχθεί από ένα τέρας.
Ο λόγος που η πριγκίπισσα βρισκόταν δεμένη είχε τις ρίζες του σε παλαιότερα περιστατικά. Ο Απόλλων και ο Ποσειδών τιμωρημένοι από το Δία αναγκάστηκαν να βοηθήσουν το Λαομέδοντα στο χτίσιμο των τειχών της πόλης του έναντι αμοιβής. Ο Λαομέδων όμως αρνήθηκε να δώσει αυτά που υποσχέθηκε κι έτσι εκείνοι έριξαν την οργή τους στην Τροία. Ο Απόλλων έστειλε επιδημία πανώλης στην πόλη και ο Ποσειδών ένα θαλάσσιο τέρας, το οποίο καταβρόχθιζε ανυποψίαστους περαστικούς. Οι Τρώες τότε στράφηκαν σ' ένα μαντείο, το οποίο τους έδωσε σα μοναδική λύση τη θυσία της Ησιόνης. Η πριγκίπισσα θα δινόταν βορά στο τέρας και το κακό θα περνούσε.
Ο Ηρακλής υποσχέθηκε στο Λαομέδοντα να ελευθερώσει την κόρη του με αντάλλαγμα τα άλογα, τα οποία του είχε δωρίσει ο Δίας για να τον παρηγορήσει για την αρπαγή του Γανυμήδη. Ο Ηρακλής σκότωσε το τέρας και απελευθέρωσε την Ησιόνη όμως ο Λαομέδων για μία ακόμη φορά αθέτησε την υπόσχεσή του. Ο Ηρακλής τον απείλησε και αποχώρησε. Σε λίγο καιρό επέστρεψε και ξεκίνησε μία πολιορκία της πόλης, η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η εκστρατεία του Ηρακλή εναντίον της Τροίας μνημονεύεται και στην Ιλιάδα.
Ας δούμε όμως τη μεταφυσική εξήγηση του μύθου:
Ο Ηρακλής δεν κατάλαβε ότι η βασίλισσα των Αμαζόνων, Ιππολύτη, έπρεπε να λυτρωθεί από αυτήν την ενότητα του εξάκτινου αστεριού και να μη σκοτωθεί. 
Έτσι, με τη θανάτωσή της, ο Ηρακλής, άγγιξε το κάτω μέρος του Τριγώνου, δηλαδή, το στάδιο των υλικών σκοπών του, για να μπορέσει να μάθει, τελικά, τη θεία χρήση του, με την απελευθέρωση μιας άλλης γυναίκας, της Ωκεανίδας,Ησιόνης, από την κοιλιά του κήτους, την οποία μετά από μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να τη βγάλει στο Φως.
Την έσωσε, αντισταθμίζοντας με την πράξη του αυτή το προηγούμενό του έγκλημα για να μπορέσει να προχωρήσει, από το Μεταβλητό Σταυρό των Διδύμων, της Παρθένου, του Τοξότη και των Ιχθύων, ο οποίος αποτελεί το Σταυρό της Μαθητείας, στο Σταθερό Σταυρό της συνεχιζόμενης Μαθητείας - Μυήσεως, που τον αποτελούν τα ζώδια του Ταύρου, του Λέοντα, του Σκορπιού και του Υδροχόου, ώστε να αρχίσει τη Μύησή του, πλέον, σε πνευματικό επίπεδο στον Παρορμητικό Σταυρό του Κριού, του Καρκίνου, του Ζυγού και του Αιγόκερω.
    
                    Η ζώνη, σαν μεταφυσικό σύμβολο, 
                              έχει διφορούμενο νόημα. 
Θεωρείται σαν δεσμός με τη μοίρα ή το θάνατο ή μπορεί να απεικονίζει τον κύκλο της ζωής, την κυριαρχία, τη σοφία και την ισχύ, δηλαδή τον κύκλο του Μαίμπιους. 
Κατ’άλλους, πιθανόν η ζώνη της Ιππολύτης ν' αντιπροσωπεύει τη γνώση της δημιουργίας του Ουρανίου Τόξου, όπως και ο «κεστός» της Αφροδίτης. 
Δηλαδή, αντιπροσωπεύει ότι και το εξάκτινο αστέρι:
την ένωση του Ουρανού και της Γης, μέσω του Ουρανίου Τόξου.
Οι τελετουργίες της Παρθένου τελούνταν στα Ελευσίνια Μυστήρια, προς τιμήν της Θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης ή Κόρης, όπως μας αναφέρει ο Ησύχιος:
       «Ομόβωμοι Θεοί εν Ελευσίνι Δήμητρος και Κόρης εισίν».
Στην Ινδία, το ζώδιο της Παρθένου το αντιστοιχούσαν με τη μεγαλοδύναμη και αξιοπρεπή Θεά «Ντουργκά» (3), στην κυριολεξία της λέξεως,«απροσέγγιστη».
    Αλλά, ας συγκεντρωθούμε στις ενέργειες της Πανσελήνου της Παρθένου και ας ψιθυρίσουμε με όλη μας την Αγάπη – Σοφία:
    «Στο γήινο κόσμο μας είμαι Ύλη. Γνωρίζω, όμως, ότι είμαι Πνεύμα.
    Είμαι Πνεύμα. Επιτρέπω στους Αγγέλους ή σε άλλους υπηρέτες του Σύμπαντος, που με αγαπούν, με καθοδηγούν και με προστατεύουν, να μου δώσουν τη Χάρη της Αγάπης, της Σοφίας και της Καθοδήγησής τους για να μπορέσω να μειώσω τη δύναμη του φωτός των μορφών και ν’αφήσω το Θεϊκό Φως να φανεί, εμπρός μου. Είμαι ανοιχτός/ή να δεχτώ όλη την καθοδήγησή Σας. Ανοίγω την καρδιά μου για να δω θεϊκά οράματα, να νιώσω τη θεϊκή καθοδήγηση ή να γνωρίσω το θεϊκό σκοπό της ζωής μου τώρα. Είναι Πνεύμα. Είμαι έτοιμος /η τώρα.
                                                                              Γένοιτο

                                              Ευγενία

Παραπομπές

1.- "Την μεν Ιππολύτην κτείνας τον ζωστήρα αφαιρείται" Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου  Β 5,9

2.-"Μελανίππην δ' απελύτρωσεν αντιλαβών τον ζωστήρα" Ιστορική Βιβλιοθήκη, Δ 4,16


3.- Σάκτι - Παρβάτι ή Ντουργκά

~ Γράφει η Νεφέλη ~ Wikipedia

Η Αιώνια και Υπέρτατη Δύναμη του Σίβα, είναι η Σάκτι, που προσωποποιείται ως η σύζυγός του. 
Το όνομά της σημαίνει ακριβώς αυτό: «δύναμη» ή «ενέργεια» και προέρχεται από τη ρίζα «σακ» που σημαίνει (κατά προσέγγιση) «ικανότητα δημιουργίας». Δεν μπορεί να υπάρξει ο Σίβα χωρίς την Σάκτι, ούτε η Σάκτι χωρίς τον Σίβα - και οι δύο μαζί, δημιουργούν το Ένα. Συχνά, αναπαριστούνται ως ένα άτομο, μισό άνδρας και μισό γυναίκα, θέλοντας έτσι να τονίσουν την σημασία της ένωσής τους και την αδιαίρετη ύπαρξή τους.

 

Η δύναμη του Σίβα, δηλαδή η Σάκτι, είναι τρίπτυχη και αποτελείται από: 
~ την δύναμη της Αγάπης 
~ την δύναμη της Δράσης 
~ την δύναμη της Γνώσης και της Σοφίας 
κι έτσι έχουμε τον συμβολισμό της Τρίαινας που κρατά ο Σίβα. 

Απ’ αυτήν την Τρίαινα, απορρέουν οι 5 βασικές δυνάμεις: 
~ της Αποκάλυψης 
~ της Απόκρυψης 
~ της Διάλυσης 
~ της Συντήρησης 
~ της Δημιουργίας.
Η Σάκτι είναι η Μεγάλη Μητέρα, η Προστάτιδα των πάντων και η Φύλακας των ενάρετων και σοφών. Τη συναντάμε κυρίως με το όνομα Παρβάτι, αλλά και με τα ονόματα Ούμα, Ανναπούρνα και Ρατζαρατζεσβάρι -που σημαίνει «Βασίλισσα των Θεών», κ.α. 

Ο Ινδουισμός διδάσκει πως χωρίς την Σάκτι, κανείς Θεός δεν μπορεί να υπάρξει και να δημιουργήσει. Ως η Υπέρτατη Μητέρα, ακόμα και ο ίδιος ο Θεός είναι ανίσχυρος, εάν πρώτα δεν τον γεννήσει εκείνη και εάν στη συνέχεια δε ζευγαρώσει μαζί του, ώστε να γονιμοποιηθεί και να γεννήσει απ’ αυτόν. 

Είναι επίσης αυτή που θ’ ανοίξει την αγκαλιά της για να δεχτεί την ψυχή του κάθε ανθρώπου, μετά τον θάνατό του. Χωρίς αυτήν, δεν μπορεί να υπάρξει η μετά θάνατον γαλήνη και αθανασία της ψυχής. Η Μεγάλη Θεά-Μητέρα  των Γνωστικών πρωτο-Χριστιανών, η Σοφία, δεν είναι άλλη από τη Σάκτι: tη θηλυκή πλευρά και δύναμη του Θεού.
Η Σάκτι όμως έχει και τη σκοτεινή της πλευρά, την οργισμένη και καταστροφική. Όταν μεταμορφώνεται σε τιμωρός και καταστροφέας, τη συναντάμε ως Κάλι, Ντούργκα, Χάντι κ.α. Αυτή όμως η πλευρά της, δεν είναι για να μας τρομάζει, μιας και η τρομερή οργή της ξεσπά μονάχα προς το κακό και το άδικο.



Βιβλιογραφία
«Οι Άθλοι του Ηρακλή» της Αλίκης Α. Μπέιλυ – LUCIS PRESS LIMITED
«Βίβλος Αποκρυφισμού» της Έλενας Μπλαβάτσκυ – Εκδόσεις «Κέδρος»
«Στις μυστικές ενεργειακές Πύλες της Ελλάδας» της ΄Αλκηστις Αγιωργίτη – Εκδόσεις «Κέδρος»
«Λεξικό Συμβόλων» Τζ. Κούπερ – Εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος»

Ζαν Ρισπέν, «Ελληνική μυθολογία», τόμος Β', εκδόσεις Δαρεμάς, Αθήνα 1953. (επιμέλεια:Σπύρος Μαρινάτος -  μετάφραση Νίκος Τετενές)
Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Είναι το 6ο ζώδιο στο Ζωδιακό Κύκλο, κυριαρχεί στον ουράνιο θόλο από τις 22 Αυγούστου έως και 21 Σεπτεμβρίου. Πολικό αντίθετό του οι Ιχθύες και Κυβερνήτης του ο Ερμής

Συμβολισμός

Είναι το 6ο ζώδιο στο Ζωδιακό Κύκλο, κυριαρχεί στον ουράνιο θόλο από τις 22 Αυγούστου έως και 21 Σεπτεμβρίου. Πολικό αντίθετό του οι Ιχθύες και Κυβερνήτης του ο Ερμής.

Είναι το ζώδιο που συμβολίζει την Aνώτατη Έκφραση της Δυναμικής Συνείδησης. Το σύμβολο του ζώδιου λέγεται ότι αναπαριστάνει τη μήτρα ή τη Ζώνη του Υμεναίου, καθώς θεωρείται ζώδιο της Γονιμότητας. Συνδέεται με την Ίσιδα και τη δυαδικότητα, ενώ κατά την εποχή του ζώδιου λατρευόταν η Ιστάρ ή Σάλα των Σουμερίων και ο αστερισμός της ονομαζόταν Αμπσού ή αυλάκι. Ενσαρκώνει το συμβολισμό της πανάρχαιας παρθενικής θεότητας Λίλιθ από την εποχή των Ατλάντων. Στους νεότερους χρόνους συμβόλιζε και τις τρεις όψεις της θηλυκής πλευράς της θεότητας, την Εύα, την Ίσιδα και τη Μαρία.

Ανήκει στο στοιχείο της Γης και το Σταυρό των Μεταβλητών, είναι ζώδιο αρνητικό και παθητικό ενώ αντιστοιχεί πάνω στον ανθρώπινο οργανισμό στα έντερα. Μέταλλό του είναι ο Υδράργυρος και πολύτιμος λίθος του είναι το Οπάλι ή η Ίασπις. Τα χρώματά του είναι το Γκρι και το Μπλε της θάλασσας. Άθλος του Ηρακλή που αντιστοιχεί είναι η Ζώνη της Ιππολύτης και Μυθολογικός Συμβολισμός η Δήμητρα και η Περσεφόνη. Ο Απόστολος που ανήκει σε αυτό το ζώδιο είναι ο Φίλιππος και γιος του Ιακώβ ο Άσερ: Ιστάρ ή Άσερα, θεά της Αφθονίας με δεμάτια σταριού.

Μαζί με το ζώδιο των Διδύμων μοιράζεται δέντρα όπως η Καρυδιά και η Φουντουκιά ενώ λουλούδι του είναι η Ανεμώνη. Κυβερνά χώρες όπως η Ελλάδα, η Κρήτη, η Τουρκία, το Κουρδιστάν, η Μεσοποταμία, η Βιρτζίνια, η Βραζιλία και η Ελβετία και πόλεις όπως η Βαγδάτη, η Κόρινθος, το Παρίσι, η Χαϊδελβέργη, η Ιερουσαλήμ, η Λιόν, το Στρασβούργο και η Ρόδος.

Οι δεκανοί του είναι: α’ δεκανός Ερμής-Ήλιος: Γερός νους, β’ δεκανός Κρόνος: Πείρα, Διπλωματία, γ’ δεκανός Αφροδίτη: Υπηρεσία.

Εξαιτίας της σχέσης που έχει με τον Ερμή, η Παρθένος συνδέεται και με το σύμβολο του Ερμαφρόδιτου. Πολλοί τη συσχετίζουν και με τη σφραγίδα του Σολομώντα, σαν σύμβολο της Ψυχής. Η Παρθένος σχετίζεται με τη γέννηση Θεών και Ημίθεων και συμβολίζει την ανώτατη έκφραση της δυναμικής συνείδησης.

Το ζώδιου της Παρθένου αντιστοιχεί στο «Συγκερασμένο Διπλό Φως» καθώς και η φράση «Είμαι η Μητέρα και το Παιδί, είμαι Θεός και είμαι Ύλη». Ο Συμβολισμός αυτού του ζωδίου αφορά τον ολοκληρωμένο στόχο της εξελικτικής διαδικασίας, που είναι να προασπίσει, να θρέψει και τελικά να αποκαλύψει την κρυμμένη πνευματική πραγματικότητα. Η Μάνα προστατεύει το σπόρο της Χριστικής Ζωής. Η Ύλη προφυλάσσει και τρέφει την Κρυμμένη Ψυχή. Η έκφραση κλειδί είναι: «Ο Χριστός μέσα σου, η ελπίδα της δόξας».

Η λέξη VIRGO προέρχεται από μια παλιά –πολύ παλιά- λέξη, που έχει τις ρίζες της στη φυλή των Ατλάντων. Σε εκείνη τη μακρινή εποχή, το όνομα από όπου κατάγεται η λέξη σήμαινε τη μητρική αρχή. Η Παρθένος ήταν η ιδρύτρια της Μητριαρχίας που κυβερνούσε τότε τον Πολιτισμό. Οι μύθοι που αφορούν εκείνη την περίοδο, έφτασαν ως εμάς με διάφορες ιστορίες για τη Λίλιθ, την τελευταία Παρθενική θεότητα των Ατλάντων. Παρεμφερείς ιστορίες μπορεί να εντοπίσει κανείς και στις μυθικές Αμαζόνες, των οποίων τη Βασίλισσα νίκησε ο Ηρακλής, παίρνοντας από εκείνη αυτό που αναζητούσε. Εδώ υπάρχει μια αλληγορία που διδάσκει ότι η ανάδυση του πνευματικού ανθρώπου γίνεται μέσα από τον έλεγχο της ύλης. Οι τρεις θεότητες -η Εύα, η Ίσιδα και η Μαρία- ενσαρκώνουν το συμβολισμό όλης της μορφικής φύσης, η οποία όταν μετουσιωθεί και λειτουργήσει σαν ενοποιημένο άτομο την ονομάζουμε προσωπικότητα, είναι δηλαδή η εξελιγμένη και ποιοτικά προοδευμένη έκφραση της τρίτης όψης της θεότητας, του Αγίου Πνεύματος, της ενεργού νοημοσύνης και της εποχής που θρέφει το Σύμπαν.

Η Εύα είναι το σύμβολο της νοητικής φύσης του ανθρώπινου νου, η οποία ελκύθηκε από τον καρπό της γνώσης που θα κέρδιζε μέσα από την εμπειρία των ενσαρκώσεων. Η Εύα, λοιπόν, πήρε τον καρπό της γνώσης από το φίδι της ύλης και έδωσε το έναυσμα για το μακρόπνοο ανθρώπινο πείραμα. Η Ίσιδα είναι το αντίστοιχο στο συναισθηματικό ή αστρικό πεδίο. Η Εύα δεν κρατούσε παιδί στην αγκαλιά της, το χριστικό στοιχείο ήταν τότε πολύ περιορισμένο για να κάνει αισθητή την παρουσία του.

Στην Ίσιδα φτάνουμε στο μεσοδιάστημα όπου εκφράζεται η επιθυμία (η Επιθυμία όλων των Εθνών όπως αναφέρει η Βίβλος). Έτσι, η Ίσιδα καθιερώθηκε σαν θεά της γονιμότητας, της μητρότητας ή και του φύλακα του παιδιού. Η Μαρία ήταν εκείνη που ανέλαβε την τελική διαδικασία και «γείωσε» τις λειτουργίες στο φυσικό πεδίο, γεννώντας το Χριστό. Στις τρεις διαδοχικές αυτές περιόδους μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πολλά για τις εξελικτικές διαδικασίες που προαπαιτούνται για την αποκάλυψη του Χριστού.

Εδώ έχουμε να κάνουμε και με το προπατορικό αμάρτημα. Πρέπει να προσθέσουμε ότι σε εκείνο το στάδιο έγινε ένας λαθεμένος προσανατολισμός του ανθρώπου, με αποτέλεσμα η ανθρωπότητα, στο σύνολό της, να πάρει την αντίθετη κατεύθυνση στο Ζωδιακό. Η επανόρθωση είναι το κλειδί που στρέφει το μαθητή και το μυημένο στο σωστό προσανατολισμό.

Η σχέση της Μαρίας με το Άγιο Πνεύμα, την Τρίτη όψη της Θεότητας, φαίνεται και από τη φράση «το Άγιο Πνεύμα επισκίασε την Παρθένο Μαρία». Σε ένα προηγούμενο ηλιακό σύστημα, η όψη-ύλη ήταν ο κατευθυντήριος παράγοντας, δηλαδή η Παρθένος. Στο δικό μας ηλιακό σύστημα η κατευθυντήρια δύναμη είναι, η ψυχή ή χριστική αρχή. Άλλο ένα ζώδιο που συνδέεται με το προηγούμενο ηλιακό σύστημα είναι και ο Καρκίνος.

Στην Παρθένο αποδίδεται το σύμβολο του εξάκτινου αστέρα –το ζώδιο είναι 6ο κατά σειρά στο ζωδιακό κύκλο, συνδέεται επίσης με τον Υδροχόο που σταδιακά διανύουμε σαν εποχή. Αυτό σημαίνει ότι «εγκυμονούμε», για την ακρίβεια, η ανθρωπότητα βρίσκεται στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της. Η αλλαγή είναι σίγουρη. Οι κυβερνήτες εδώ είναι τρεις: ο Ερμής, ο Ήφαιστος πίσω από τη διακυβέρνηση της Σελήνης και ο Δίας.

Με δείκτη τον Ερμή: από εξωτερικής άποψης, τα άτομα που βρίσκονται κάτω από την επίδραση της Παρθένου εργάζονται πολύ και έχουν μια τάση να υπηρετούν τους άλλους. Έχουν έντονο το στοιχείο της διάκρισης. Είναι απαραίτητοι σε θέματα που απαιτούν προσοχή και σχολαστικότητα γιατί, είναι ακριβείς και διαθέτουν έμφυτη πρακτικότητα. Διαθέτουν ένα αρκετά υψηλό επίπεδο νευρικής ενέργειας που πρέπει να απελευθερώνεται διαρκώς, διαφορετικά παρουσιάζουν αγχωτικές τάσεις, είναι επίσης πολύ διακριτικά άτομα αλλά και υπερβολικά κριτικά. Για αυτό, τα παιδιά που ανήκουν σε αυτό το ζώδιο θα πρέπει να ενθαρρύνονται με ασχολίες που θα τους βοηθούν στην εκτόνωση της νευρικής τους δραστηριότητας αλλά ακόμη, θα πρέπει να μάθουν να διευθετούν τον εγωισμό τους που είναι κύρια νοητικός. Οι Παρθένοι δεν αρέσκονται στους απρόσκλητους επισκέπτες ή τις στενές επαφές και έχουν συνήθως τάσεις μοναξιάς. Ελάττωμά τους είναι η τελειότητα, πράγμα που τους οδηγεί σε συχνές προστριβές με το περιβάλλον. Σαν φίλοι και σύντροφοι είναι προσαρμόσιμοι εξαιτίας της μεταβλητότητας του ζωδίου, αλλά είναι και ντροπαλοί γι’ αυτό χρειάζονται ιδιαίτερη συμπεριφορά ώστε να μπορούν να σταθεροποιούν τις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους. Πάσχουν συνήθως από άγχος και εντερικές παθήσεις που εξαρτώνται από τη νευρική τους κατάσταση. Γενικά, είναι άνθρωποι που δίνουν σημασία στη λεπτομέρεια, είτε για καλό είτε για κακό.

Στην Παρθένο, ο άνθρωπος διαπιστώνει τις αδυναμίες του και μαθαίνει να διακρίνει τα σφάλματά του, γι’ αυτό και η αυτοκριτική σε αυτό το σημείο αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα εξέλιξης. Οι παρορμήσεις και οι επιθυμίες στο ζώδιο της Παρθένου υπόκεινται σε διαρκή ανάλυση με αποτέλεσμα, να έχουν δυσκολίες στην συμπεριφορά τους. Επειδή είναι παθητικό ζώδιο η Παρθένος είναι εσωστρεφής ενώ υπάρχει ελεύθερη ροή της ενέργειας, σαν μεταβλητό ζώδιο πίσω από τη μάσκα της ψυχρότητας κρύβει μια αξιοσημείωτη ζωντάνια, αλλά το άκαμπτο πνεύμα της είναι δύσκολο να εκφραστεί στον εξωτερικό κόσμο. Εδώ ο φαινομενικός κόσμος προσεγγίζεται με την λειτουργία της αίσθησης σε μια προσπάθεια ενδοσκόπησης στις μορφές και τις παρορμήσεις.

Η Αλίκη Μπέιλυ μας παρέχει τη δυνατότητα να μελετήσουμε τα ζώδια μέσω των άθλων του Ηρακλή, στοχεύοντας στην έρευνα της ανθρώπινης ύπαρξης, τόσο ατομικά ως ζηλωτές όσο και συνολικά ως ανθρωπότητα. Το κύριο επίτευγμά τους είναι το «Άνθρωπε, γνώθι σαυτόν». Ο Ηρακλής αρχίζει τους άθλους του σαν ένα απλό ανθρώπινο ον όπου μέσα από τις δοκιμασίες, αυτή η απλή εικόνα της ύπαρξής του, αυτοανατρέπεται και γίνεται ένας θριαμβευτής ήρωας. Έρχεται αντιμέτωπος με όλα τα σκοτεινά προσωπεία και τις επιθυμίες του, τις αδυναμίες και τους φόβους του όπου, ολοκληρώνοντας τους άθλους του τα έχει μετουσιώσει σε, διανόηση και ενόραση, σε θάρρος και αφιέρωση, σε υπέρβαση και ισορροπία και, ολοκληρώνεται ισορροπώντας στη δόμηση μιας ψυχής με παγκόσμια συνείδηση.

Ο Μύθος

Η Ζώνη της Ιππολύτης

Ο Ηρακλής σε αυτόν τον άθλο καλείται να φέρει στον Ευρυσθέα την ξακουστή Ζώνη, σύμβολο αρχηγίας της Βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης, δώρο από την Αφροδίτη-τη θεά της Αγάπης. Η Ιππολύτη, η φιλοπόλεμη Βασίλισσα, γνώριζε για την αποστολή του ήρωά μας και με ειρηνική διάθεση τον υποδέχθηκε στον τόπο της. Παρόλο που η ίδια του πρόσφερε με τη θέλησή της τη Ζώνη της, ο ήρωάς μας την σκότωσε μη διακρίνοντας την προθυμία της. Υπάρχει και μία άλλη απόδοση που θέλει την Ήρα να σπέρνει την αμφιβολία στις Αμαζόνες πως, ο Ηρακλής θα τους άρπαζε το Βασίλειο, φέρνοντας έτσι τη σύγκρουση αλλά και το θάνατο των Αμαζόνων και της Βασίλισσάς τους. Αυτή η εξέλιξη του άθλου έφερε μεγάλη απογοήτευση στο Δάσκαλο Ευρυσθέα γιατί, του απέδειξε πως, ο ήρωάς μας δεν μπόρεσε να διακρίνει την προσφορά, ούτε και κατάλαβε την αξία του δώρου της μεγάλης Βασίλισσας.


Η Ηρακλής εδώ, αν και πέτυχε τον αντικειμενικό του σκοπό, δεν κατάλαβε την πνευματική αποστολή του άθλου του, τον πόλεμο των δύο φύλων, που έχει αρχαία προέλευση. Ενώ έπρεπε να αποκαλύψει την κρυμμένη πνευματική πραγματικότητα αντί αυτού, σκοτώνει εκείνο που τον αγαπά και που χωρίς να το ξέρει του πρόσφερε αγάπη και δύναμη που τόσο χρειαζόταν. Απαιτείται μετά από αυτό να συλλογιστεί βαθιά για το δρόμο της Ζωής και του Θανάτου.

Εδώ εκδηλώνεται η δύναμη του ορατού και του αόρατου, όπου η ψυχή ενοποιείται συνειδητά με την μορφή και συγχρόνως με το πνεύμα, δηλαδή το χειροπιαστό και αντικειμενικό από τη μια και αυτό που εκφράζει την όλη δημιουργική διαδικασία από την άλλη. Βλέπουμε την πορεία για την ανάδυση του πνευματικού ανθρώπου που γίνεται μέσα από τον έλεγχο της ύλης.

Η ζώνη που κατείχε η Ιππολύτη ήταν σύμβολο ενότητας, αποτέλεσμα αγώνων, σύμβολο της Μητρότητας και του ιερού Παιδιού, προς το οποίο στρέφεται με ειλικρίνεια κάθε ανθρώπινη φύση για την εξέλιξή της.

Η Κάρτα και ο Αποσυμβολισμός της

Η κάρτα της Παρθένου που θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε συνδέεται άμεσα με την όψη της Υπηρεσίας. Είναι μία όψη καθαρά θηλυκή και αυτό γιατί συνήθως, η θηλυκή και παθητική όψη του κάθε ανθρώπου είναι εκείνη που δέχεται μα και προσφέρει τον πιο πηγαίο πλούτο που μπορεί να διανοηθεί ο άνθρωπος. Είναι μία κάρτα πλούσια σε συμβολισμό γιατί μέσα από την Παρθένο έρχεται κανείς σε επαφή μ’ όλες τις μεγάλες Θηλυκές Θεότητες που πρόσφεραν Υπηρεσία στο ανθρώπινο γένος. Η εικόνα κυμαίνεται στα χρώματα του γαλάζιου και του πράσινου μαζί με αποχρώσεις του κίτρινου. Μία γυναίκα με φτερά μισοντυμένη στα κιτρινοπράσινα δεσπόζει στην εικόνα, ενώ στο βάθος πίσω της απλώνεται μια χώρα καλλιεργημένη, πράγμα που σημαίνει ότι αποφέρει πλούσιους καρπούς.

Η γυναίκα είναι στεφανωμένη με λουλούδια, με μαλλιά ριχτά, ημίγυμνη. Στο ένα χέρι της κρατά ένα σιτάρι, ενώ στο άλλο, κρατά το αυγό των αλχημιστών που μέσα του λάμπει ο χρυσός.

Το στάρι σημαίνει την υλική καρποφορία και γι’ αυτό βρίσκεται στο δεξιό της χέρι, ενώ το αυγό της ζωής βρίσκεται στο αριστερό της που σημαίνει την καρποφορία του πνεύματος.

Τέλεια ισορροπία και γαλήνη ανάμεσα στο ανώτερο και στο κατώτερο και ικανότητα εκδήλωσης της ανώτερης όψης μέσα στην ύλη, είναι τα χαρακτηριστικά της γυναίκας που φαίνεται αποσπασμένη στο δικό της κόσμο – τόσο υλική μα και τόσο πνευματική, φτερωτή.

Πάνω από το κεφάλι της λάμπει ένα άστρο, το Άστρο της Ίσιδας που τη συνδέει με τα διαισθητικά επίπεδα συνείδησης. Στα πόδια της βρίσκεται ένα οκτάκτινο άστρο, σύμβολο της Θεότητας με το σήμα της Παρθένου στο κέντρο του. Στο κάτω μέρος της εικόνας ακόμα φαίνονται και όλα τα στοιχεία με τα οποία συνδέεται η Παρθένος στην ύλη, με το βιβλίο της γνώσης και με τα αλχημικά σύμβολα του βουνού, του βραστήρα, του ελαφιού.

Τόσο το Αυγό της Ζωής όσο και οι αλχημικές υλικές αντιστοιχίες, φανερώνουν την ικανότητα της μετάλλαξης και της μεταβολής από τη μία κατάσταση στην άλλη. Η Παρθένος είναι ένα καθαρά μεταβλητό ζώδιο και χάρη σε αυτό το χαρακτηριστικό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα δημιουργική, ενώ κάτω από τις αρνητικές του επιρροές μπορεί να γίνει τόσο παθητική ώστε ουσιαστικά να αχρηστεύεται στο θέμα της Υπηρεσίας.

Η όλη μορφή περιβάλλεται από τα 4 Άγια Δημιουργήματα, άλλη μία απόδειξη της ισορροπίας ανάμεσα στην ύλη και στο Πνεύμα. Ακόμη μπορούμε να δούμε στο ωοειδές που την περιβάλλει ψηλά δύο φίδια, το ένα δεξιά και το άλλο αριστερά, σύμβολα της Σοφίας που περικλείει. Πάνω από το Άστρο βλέπουμε σε ένα λεπτότερο επίπεδο τη θεϊκή μορφή που εστιάζει την Παρθένο. Είναι η μορφή της Ίσιδας που στέκεται ανάμεσα στις δύο Στήλες εξυψωμένη μπορεί να λάβει τα μηνύματα που έρχονται από πάνω και να τα υλοποιήσει μέσα στον παχυλό κόσμο. Και θα το κάνει με λεπτότητα, αλλά και πολλή σχολαστικότητα, όπως η μαϊμού του κινέζικου αστρολογικού χάρτη που ζυγίζει στη ζυγαριά της το φτερό.

Τέλος στην εικόνα βλέπουμε και τον θεό-προστάτη αυτού του ζώδιου τον Ερμή με φτερά στα πόδια, και στο κεφάλι, να κρατά το κατεξοχήν σύμβολο αυτής της εικόνας μέσα από το οποίο μπορεί κανείς και μόνο να συλλάβει το νόημά της. Είναι ο στρόβιλος, το άπειρο, η διαρκής αλλαγή και μεταβολή. Είναι ο ανεκδήλωτος κόσμος μέσα από τον οποίο αντλείται κάθε στοιχείο που οδηγεί στην εκδήλωση. Αυτό το σύστημα αγγίζει ο ίδιος ο θεός της μεταβολής και προσπαθεί να το σταθεροποιήσει για να δοθεί ευκαιρία εκδήλωσης στον κόσμο της ύλης. Μέρος του άφθαστου αυτού δυναμικού, διοχετεύεται στην αψίδα μέσω της Ίσιδας, του Άστρου και πάνω στην Παρθένο, περνά στο Αυγό των αλχημιστών και μέσα από την καρδιά του παθητικού δέκτη, υλοποιείται στον κόσμο της γης σαν καρπός, όπως ακριβώς το στάχυ προήλθε από τα καλλιεργημένα χωράφια.

Έντονη είναι εδώ η όψη της γνώσης σε όλα τα επίπεδα που μπορεί κανείς να την αναζητήσει, μα πιο έντονη είναι η επιθυμία για προσφορά της κάθε είδους γνώσης προς τον κόσμο, για λόγους καθαρά ιδεολογικούς και πέρα από κάθε ατομικό συμφέρον.

http://www.e-zine.gr

 Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ

Από το visaltis
Ανάμεσα στη Μεγάλη Άρκτο και στον αστερισμό της Παρθένου υπάρχει ένας αστερισμός που ονομάζεται «Η κόμη (τα μαλλιά) της Βερενίκης».

Η Βερενίκη ήταν κόρη του ηγεμόνα της Κυρήνης της Αφρικής, του Μάγα. Ήταν φημισμένη για την ομορφιά της και ιδιαίτερα για τα πλούσια και μακριά μαλλιά της. Παντρεύτηκε το 246 π.Χ. τον Έλληνα βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πτολεμαίο τον Ευεργέτη.
Λίγο μετά το γάμο τους ο Πτολεμαίος έφυγε για μια εκστρατεία στην Συρία. Ο χωρισμός τους στοίχισε πολύ στη Βερενίκη και η αγωνία για την τύχη του άντρα της την βασάνιζε μέρα και νύχτα. Μια μέρα μπήκε στο ναό της Αφροδίτης και ορκίστηκε στη θεά ότι αν βοηθούσε τον άντρα της να γυρίσει πίσω
σώος και νικητής από τον πόλεμο, θα έκοβε τα υπέροχα μαλλιά της και θα τα αφιέρωνε στον βωμό της.
Ο Πτολεμαίος γύρισε πράγματι στην Αλεξάνδρεια σώος και νικητής από τον πόλεμο. Η Βερενίκη, συνεπής στην υπόσχεσή της, έκοψε τα μαλλιά της και τα αφιέρωσε στο ναό της Αφροδίτης. Όμως την επόμενη μέρα συνέβη κάτι τρομερό. Τα μαλλιά της Βερενίκης έγιναν άφαντα από το ναό! Ο Πτολεμαίος έγινε έξω φρενών! Απειλούσε να σκοτώσει πολύ κόσμο για να μάθει ποιος έκανε αυτή τη μεγάλη και θρασύτατη ιεροσυλία.
Και τότε ένας από τους πιο γνωστούς αστρονόμους της εποχής, ο Κόνων ο Σάμιος, αποφάσισε να μεσολαβήσει για να κατευνάσει την οργή του Πτολεμαίου, που μπορεί να τον οδηγούσε σε πράξεις βίας εναντίον αθώων ανθρώπων. Ζήτησε λοιπόν ακρόαση και ο Πτολεμαίος τον δέχτηκε αμέσως στο παλάτι του.
Ο Πτολεμαίος ήταν γεμάτος θυμό και ισχυριζόταν ότι αυτός που έκλεψε τα μαλλιά της γυναίκας του από το ναό ήταν δύο φορές ιερόσυλος, απέναντι στη θεά Αφροδίτη και απέναντι σε αυτόν και στη Βερενίκη. Ο Κόνων τον καθησύχασε λέγοντάς του ότι δεν τα έκλεψε κάποιος άνθρωπος, αλλά ότι τα πήρε η θεά Αφροδίτη ή κάποιος άλλος από τους θεούς.
Ο Πτολεμαίος όπως ήταν αναμενόμενο ,ζήτησε περισσότερες εξηγήσεις από τον Κόνωνα για το συμπέρασμά του αυτό. Ο Κόνων τον πληροφόρησε λοιπόν, ότι πριν λίγες μέρες που μελετούσε τα αστέρια στον ουρανό, όπως έκανε κάθε βράδυ άλλωστε, ανακάλυψε έναν καινούργιο αστερισμό, που για πρώτη φορά φάνηκε στον ουρανό. Ο αστερισμός αυτός δεν ήταν ζωηρός και τα αστέρια του είχαν απαλό χρώμα, σαν το απαλό χρώμα που έχουν τα μαλλιά της Βερενίκης.
Έβγαλε λοιπόν το συμπέρασμα ότι η Αφροδίτη ή ο Δίας πήρε τα πλούσια μαλλιά της όμορφης γυναίκας του Πτολεμαίου από το βωμό και τα ανέβασε στον ουρανό, όπου θα μείνουν για πάντα άφθαρτα και αθάνατα! Ο Πτολεμαίος βρήκε λογικό τον συλλογισμό του Κόνωνα και καταχάρηκε που δεν βεβήλωσε ανθρώπινο χέρι τα μαλλιά της γυναίκας του. Κι έτσι, από τότε ο αστερισμός εκείνος που ανακάλυψε πρώτος ο Κόνων ο Σάμιος, ονομάστηκε «Κόμη της Βερενίκης» .........

Απάντηση στη συζήτηση

RSS

Ψάχνεις κάτι ;

Loading

MYCOSMOS magazine





Συμπόσιο

Μυστικές διαδρομές Έτος: 2001

Ξεκίνησε από τον/την μανος μανος στο ΤΑΙΝΙΕΣ – ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ. Τελευταία απάντηση από τον/την μανος μανος 29 Μαρ. 8 Απαντήσεις

Η Πηγή Της Ζωής

Ξεκίνησε από τον/την Ravenspirit στο ΤΑΙΝΙΕΣ – ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ. Τελευταία απάντηση από τον/την Mak Aroni 13 Μαρ. 3 Απαντήσεις

Thrive - όταν ο κόσμος ξυπνάει

Ξεκίνησε από τον/την Φαύλος Κύκλος στο ΤΑΙΝΙΕΣ – ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ. Τελευταία απάντηση από τον/την Mak Aroni 13 Μαρ. 1 Απάντηση

Σήμα

Γίνεται φόρτωση...

scroll to the top